Η Βαρκελώνη προστίθεται στις πόλεις που υιοθετούν τα δίκυκλα για μετακίνηση

ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ Εξαπλώνονται στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις και αλλάζουν τον χαρακτήρα των αστικών κέντρων. Ο λόγος για τα δωρεάν ποδήλατα, μια «πράσινη» πρωτοβουλία για τον περιορισμό της χρήσης αυτοκινήτου που βρήκε μεγάλη απήχηση στο κοινό. Τελευταία πόλη που στρέφεται στην επιλογή του ποδήλατου ως μέσου μετακίνησης για να σωθεί από το μποτιλιάρισμα και τη μόλυνση είναι η Βαρκελώνη.

Εχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή πρόγραμμα δανεισμού 6.000 ποδηλάτων, που είναι διαθέσιμα σε 375 σημεία στάθμευσης. Οι πελάτες αγοράζουν ετήσια συνδρομή προς 30 ευρώ και προμηθεύονται μία «έξυπνη» κάρτα η οποία τους επιτρέπει να «ξεκλειδώνουν» το ποδήλατο από τις στάσεις. Τα πρώτα 30 λεπτά είναι δωρεάν, και μετά η χρέωση ανέρχεται σε 30 λεπτά του ευρώ ανά μισή ώρα. Τον δρόμο για τον δανεισμό των ποδηλάτων άνοιξε πρώτο το Παρίσι, με το γνωστό πρόγραμμα Velib το οποίο αριθμεί σήμερα 20.000 ποδήλατα.

Αντίστοιχα προγράμματα έχουν τεθεί επίσης σε εφαρμογή στην Παμπλόνα της Ισπανίας, στη γαλλική Ρεν και στο Ντύσελντορφ της Γερμανίας. Ακόμη και στη Ρώμη, όπου οι στενοί δρόμοι και η χαοτική κίνηση δεν προσφέρουν ιδανικές συνθήκες για ποδηλασία, εφαρμόστηκε πρόσφατα ένα μικρό πιλοτικό πρόγραμμα δανεισμού ποδηλάτων, το «Roma-n-bici», με απώτερο στόχο τη γενίκευσή του.

Στη Λυών της Γαλλίας, την πόλη όπου εφαρμόστηκε πρώτη φορά μαζικά πρόγραμμα δανεισμού ποδηλάτων βασισμένο στην τεχνολογία, η βελτίωση στην ποιότητα του αέρα είναι αισθητή.

Στην Ελλάδα όμως να τι γίνεται…  Ορίστε ένα άρθρο από την εφημερίδα Μακεδονία

Δημοτικά ποδήλατα, στα πρότυπα του Άμστερνταμ και του Παρισιού, σχεδιάζει να δώσει δωρεάν ο δήμος Θεσσαλονίκης για τις καθημερινές μετακινήσεις και τις περιηγήσεις των δημοτών μέσα στην πόλη. Το εγχείρημα αναμένεται να τεθεί σε ισχύ προς το τέλος του καλοκαιριού.

Σε πρώτη φάση από πλευράς δήμου σχεδιάζεται να δημιουργηθούν δύο χώροι επί της παραλιακής ζώνης, όπου θα υπάρχουν σταθμευμένα δημοτικά ποδήλατα. Κάθε δημότης, με τη χρήση μιας ηλεκτρονικής κάρτας, η οποία θα εκδίδεται από τις υπηρεσίες του δήμου, θα μπορεί να παραλαμβάνει ένα ποδήλατο από όποιο σημείο τον εξυπηρετεί. Αφού κάνει τη βόλτα του, θα πρέπει να το παραδώσει στο επόμενο σταντ ποδηλάτων.

Παράλληλα, σύμφωνα με τον κ. Δημητρίου, στο πλαίσιο της μελέτης που συντάσσουν οι αρμόδιες δημοτικές υπηρεσίες θα εξεταστούν οι δυνατότητες εφαρμογής αυτού του σχεδιασμού και σε άλλες περιοχές της πόλης. Για παράδειγμα στις προθέσεις της δημοτικής αρχής είναι να καθιερωθούν διαδρομές με ποδήλατα στην περιοχή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, εφόσον διασφαλιστεί η συναίνεση των πρυτανικών αρχών.

Όσο είδατε εσείς τα ποδήλατα τα είδα και εγώ…

Θα εκμεταλλεύεται τον ήλιο, τη βροχή και τον αέρα και θα χρησιμοποιεί τα σκουπίδια

Ένα ολοκληρωμένο οικοσύστημα χώρεσαν σε μια μικρή πολυκατοικία εννέα αρχιτέκτονες- μηχανικοί από τηΘεσσαλονίκη. Σχεδίασαν, και σκοπεύουν να δημιουργήσουν, το πρώτο απόλυτα πράσινο σπίτι στην Ελλάδα. Ένα οίκημα που θα εκμεταλλεύεται τον ήλιο και τη βροχή, θα χρησιμοποιεί τα σκουπίδια, θα εκμεταλλεύεται τον αέρα.

«Όλα ξεκίνησαν πριν από μερικούς μήνες όταν το ΥΠΕΧΩΔΕ προκήρυξε έναν πανελλήνιο αρχιτεκτονικό διαγωνισμό ιδεών για φυτεμένα δώματα. Η- αρχιτεκτονική- παρέα μας αποφάσισε να λάβει μέρος σε αυτόν τον διαγωνισμό. Επιλέξαμε ένα σπίτι, κατασκευής 1985, που βρίσκεται στην Καλαμαριά, είναι παραθαλάσσιο και έχει θέα στον Θερμαϊκό. Η επιλογή μας δεν ήταν τυχαία. Θέλαμε ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται: υγρασία, ισχυρούς ανέμους, διάβρωση από το αλάτι», λέει η κ. Μαρίνα Μιχαηλίδου, αρχιτέκτονας-μηχανικός, μέλος της ομάδας. Οι παρεμβάσεις μπορούν να γίνουν άμεσα, χωρίς να προηγηθούν άλλες ενισχυτικές κινήσεις στο κτίριο. Το κόστος έχει υπολογιστεί σε 18.000 ευρώ. Οι σωληνώσεις, τα συστήματα φωτοβολταϊκών, το φίλτρο του νερού εντάσσονται αρμονικά στην αισθητική του.

Κομποστοποίηση των σκουπιδιών

Το κτίριο βρίσκεται στην παραλία της Νέας Κρήνης. «Το σύνθημά μας ήταν ένα: Εκμεταλλευόμαστε ό,τι μπορούμε», λέει η κ. Μιχαηλίδου. Σύμφωνα με τη μελέτη, που τελικά βραβεύτηκε, στο κτίριο προσαρμόζονται συστήματα τέτοια που ανακυκλώνουν και χρησιμοποιούν κατ΄ αρχάς τα σκουπίδια. Σε κάθε όροφο τοποθετούνται κάδοι όπου γίνεται κομποστοποίηση των σκουπιδιών. Το υλικό που παράγεται κυρίως από τα οργανικά υπολείμματα μεταφέρεται με ειδικούς μικρούς σωλήνες στην ταράτσα, η οποία προβλέπεται να έχει φυτευτεί. Τα σκουπίδια γίνονται λίπασμα, τροφή για τα φυτά της ταράτσας.

Ωστόσο τα φυτά χρειάζονται και νερό. Σύμφωνα με την πρόταση, στο σπίτι εγκαθίσταται και ένα σύστημα διοχέτευσης νερού για την άρδευση των φυτεμένων χώρων. Το νερό προέρχεται είτε από τη συλλογή ομβρίων υδάτων είτε είναι αυτό που προκύπτει από την καθημερινή χρήση- εκτός των λυμάτων. Αυτά τα ημιακάθαρτα νερά μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν για άρδευση, αφού υποστούν έναν μικρό καθαρισμό από φίλτρο. Τα ίδια νερά μπορούν να χρησιμοποιηθούν για οικιακές εργασίες- σφουγγάρισμα, πλύσιμο – ή για τον καθαρισμό των κοινόχρηστων χώρων. Επίσης, μπορεί να χρησιμοποιηθούν για πότισμα των φυτών των μπαλκονιών των ορόφων. «Για τη λειτουργία αυτών των συστημάτων, για τη μεταφορά του νερού και του κομπόστ, χρειάζεται ενέργεια. Αυτήν έχουμε υπολογίσει να την παράγουμε με φωτοβολταϊκά στοιχεία», λέει η κ. Μιχαηλίδου. Αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε ρεύμα για να καλύψουμε μέρος των αναγκών των σπιτιών, επιλέγουμε μεγαλύτερη φωτοβολταϊκή μονάδα.

Μία αυλή στην ταράτσα

«Όσο για την ταράτσα του σπιτιού, αυτή προβλέπεται να λειτουργήσει ως ημιδημόσιος χώρος κατά τα πρότυπα της αυλής, προσφέροντας δυνατότητες για αναψυχή, εκπαίδευση και ενδυνάμωση των κοινωνικών σχέσεων των κατοίκων- ειδικά εάν πρόκειται για πολυκατοικία», λέει η κ. Μιχαηλίδου. «Ψηλή ή χαμηλή φύτευση, καλλωπιστικά φυτά, ακόμα και λαχανόκηπος- όλα χωράνε σε αυτόν τον κήπο. Η πράσινη ταράτσα συμβάλλει στον δροσισμό του κτιρίου, προσφέρει φυσικό κλιματισμό, φυσική μόνωση και εξασφαλίζει αισθητικό αποτέλεσμα». Τέλος, ένας φεγγίτης στην οροφή του κλιμακοστασίου ανανεώνει τον αέρα. Αυτός διοχετεύεται σε όλους τους ορόφους και ρίχνει τη θερμοκρασία στο εσωτερικό του κτιρίου κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Πηγή-Τα Νέα

Λίγοι οι Έλληνες που αποφασίζουν να ζήσουν χωρίς το Ι.Χ. τους

«Εγκατέλειψα το αυτοκίνητο έπειτα από 15 χρόνια. Κατάλαβα ότι η ζωή μου θα βελτιωνόταν και δεν έβλεπα τον λόγο να το κρατάω. Έμαθα να χρησιμοποιώ τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και διευκόλυνα την καθημερινότητά μου».

Η Έλσα Τσεκούρα, ανήκει στους λίγους Έλληνες που αποφάσισαν να ζήσουν χωρίς αυτοκίνητο. Παραδέχεται ότι αυτή την επιλογή δεν μπορούν να την υιοθετήσουν πολλοί, αφού οι μετακινήσεις στην Ελλάδα και ειδικότερα στην Αττική είναι δύσκολες: «Οι συγκοινωνίες έχουν τεράστιο πρόβλημα. Αν κάποιος αναγκάζεται για οποιονδήποτε λόγο να μετακινηθεί εκτός κέντρου, σίγουρα αντιμετωπίζει πρόβλημα. Εγώ μένω στο κέντρο και εδώ και πέντε χρόνια είμαι συνταξιούχος. Οπότε δεν είχα ουσιαστικό λόγο να έχω αυτοκίνητο». Και μπορεί η έλλειψη αυτοκινήτου να διευκολύνει την κ. Τσεκούρα στο κέντρο της πόλης,

ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ

Τι κοινό έχουν οι ποδηλάτες κούρσας με τους φυλακισμένους και με κάτι ψαράκια που λέγονται γύλοι και παίζουν τον ρόλο σκουπιδιάρη για άλλα, μεγαλύτερα ψάρια; Μα, το δίλημμα τηςσυνεργασίας που απασχολεί εξίσου και τους οργανωμένους σε κοινωνία ανθρώπους

Αφήνοντας πίσω τους τη μεγάλη μάζα να αγκομαχά και να ασφυκτιά από τον συνωστισμό, οι δύο ποδηλάτες, αν και τους μένει αρκετός δρόμος ακόμη ως το τέρμα, έχουν ως μοναδικό αντίπαλο ο ένας τον άλλον. Εχουν αρκετή ταχύτητα και λίγο χρόνο για σκέψη. Μπορούν να μη συνεργαστούν (αμοιβαία άρνηση) και ο καθένας να προσπαθήσει να βγάλει τη διαδρομή μόνος του, αλλά τότε επειδή αναγκαστικά κάποιοι από τον σωρό παίρνουν βοήθεια από τους μπροστινούς τους, καθώς αυτοί σχίζουν τον αέρα, θα είναι πιο φρέσκοι και κάποια στιγμή θα έχουν τη δυνατότητα να φθάσουν τους πιο καταπονημένους προπορευόμενους. Υπάρχει και η άλλη λύση: κάποιος από τους δύο πρώτους (ατομική συνεργασία) να οδηγήσει την κούρσα, ενώ ο άλλος με αρκετά λιγότερη προσπάθεια να μένει κολλημένος ακριβώς πίσω του, εκμεταλλευόμενος το ρεύμα που δημιουργεί ο πρώτος. Ετσι και οι δύο θα μένουν μακριά από τον σωρό.

Πλησιάζοντας στο τέρμα, έχουμε πια μια κατάσταση «ο θάνατός σου η ζωή μου» (καταστάσεις μηδενικού αθροίσματος), αν και φαίνεται ότι αυτός που δεν συνεργάστηκε και πήγαινε δεύτερος τώρα έχει πλεονέκτημα διότι είναι πιο ξεκούραστος. Μπορεί, όμως, και να μη γινόταν αλλιώς αν, για παράδειγμα, ο ένας είναι ποδηλάτης με αντοχή αλλά όχι δυνατότητα επιτάχυνσης και ο άλλος το αντίθετο. Αυτός λοιπόν που νομίζουμε «κορόιδο» μπορεί να έχει μόνο αυτή τη λύση για να κερδίσει, αφού θα μένει μπροστά χάρη στην αντοχή του, αποφεύγοντας έτσι τελικά να ανταγωνιστεί τον δεύτερο στην επιτάχυνση, αφού εκεί θα έχανε οπωσδήποτε. Αν ο ποδηλάτης ο δυνατός στην επιτάχυνση αλλά με την κάπως λιγότερη αντοχή δεχόταν να συνεργαστεί και να εναλλάσσονται, θα είχε αυξημένες πιθανότητες νίκης αφού θα ήταν σε κοντινή απόσταση από τον αντίπαλό του λίγο πριν από το τέρμα.

Το δίλημμα του φυλακισμένου
Ενας από τους διασημότερους μαθηματικούς που εμφανίστηκαν στον χώρο, ο Τζον Νόιμαν, αν και δεν ήταν ο πρώτος που το επινόησε, συνέδεσε το όνομά του λίγο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με αυτές τις καταστάσεις που, όπως αποδείχτηκε, όχι μόνο εμφανίζονται πολύ συχνά στη ζωή των ανθρώπων αλλά δέχονται και επεξεργασία με μαθηματικά εργαλεία. Το αρχέτυπο όλων αυτών των καταστάσεων έχει μείνει γνωστό ως «Δίλημμα του φυλακισμένου» και σχηματοποιήθηκε περίπου ως εξής: «Δύο συνένοχοι σε μια εγκληματική πράξη συλλαμβάνονται και κρατούνται χωριστά. Στη διάρκεια της ανάκρισης έχουν τη δυνατότητα να σφραγίσουν το στόμα τους και να δεχθούν μια ποινή, π.χ., ενός έτους, την ίδια και οι δύο. Αν ο ένας μιλήσει καρφώνοντας τον άλλον, αυτός αφήνεται ελεύθερος και ο δεύτερος καταδικάζεται σε μια ποινή, π.χ., δέκα χρόνια, πολύ μεγαλύτερη δηλαδή απ΄ ό,τι αν είχαν και οι δύο αρνηθεί να μιλήσουν. Αν μιλήσουν και οι δύο, φιλοδωρούνται με κάτι ενδιάμεσο, π.χ., πέντε χρόνια. Η μελέτη αυτών των καταστάσεων που μεταλλάχθηκαν σε πολλές μορφές, καθώς μερικοί άρχισαν να τις ανακαλύπτουν καλά μονταρισμένες μέσα στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων, πήρε διαστάσεις. Από το πώς συνεργάζονται οι ποδηλάτες φθάνουμε στο πώς αντιδρούν οι δύο υπερδυνάμεις, έχοντας τη δυνατότητα οι πρόεδροί τους να εξαπολύσουν ο ένας εναντίον του άλλου πυραύλους ικανούς να καταστρέψουν την άλλη πλευρά. Τι κάνεις λοιπόν εκεί; Πατάς πρώτος το κουμπί, πιστεύοντας ότι ο άλλος δεν θα (καταφέρει να) αντιδράσει; Συνεργάζεστε και δεν δίνει κανείς το σύνθημα της καταστροφής;

Ανάμεσα στις μεταλλάξεις του προβλήματος είχαμε και αυτή που μοίραζε πιθανότητες σε κάθε εκδοχή του «Διλήμματος» και υπολογιζόταν ύστερα από πολλές επαναλήψεις πού αποφάσιζαν να δώσουν το βάρος όσοι συμμετείχαν και ποια ήταν η πιο συμφέρουσα στρατηγική. Για να αποδειχθεί ότι για μία μόνο φορά το να μη συνεργαστείς με τον συγκρατούμενό σου είναι συμφέρον, αλλά για πολλές φορές η συνεργασία ήταν προτιμότερη. Σε πολλές περιπτώσεις, όπως και αυτή με τους ποδηλάτες, το δίλημμα κατέληγε σε πραγματικό αγώνα επιβίωσης όπου ο ένας κέρδιζε οπωσδήποτε, παίρνοντας για τη νίκη του τα πάντα και συμβολικά μια θετική μονάδα και ο άλλος έχανε τα πάντα, παίρνοντας μια αρνητική μονάδα, οπότε οι περιπτώσεις αυτές ονομάστηκαν «μηδενικού αθροίσματος».

Τρώγοντας έρχεται η… συνεργασία
Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που κάθονται και παρατηρούν τα ψάρια με άπειρη υπομονή για ατελείωτο χρόνο και σε κάποιες περιπτώσεις οι παρατηρήσεις τους μας διδάσκουν να φερόμαστε καλύτερα ο ένας στον άλλον. Και ας πάρουμε για παράδειγμα μια εργασία η οποία δημοσιεύτηκε μόλις τον προηγούμενο μήνα στο αγγλικό περιοδικό «Νature» (16.10.2008, σελ. 964). Η ιστορία ξεκίνησε από τις παρατηρήσεις σε μια ομάδα γύλων, των μικρών εκείνων ψαριών με τις πολύ όμορφες λεπτές έγχρωμες γραμμές που διατρέχουν παράλληλα το σώμα τους από το κεφάλι ως την ουρά. Αυτά λοιπόν τα ψαράκια τρέφονται από τα παράσιτα που ζουν επάνω στο δέρμα μεγαλύτερων ψαριών και επειδή, όπως φαίνεται, είναι αρκετά ενοχλητικά, αναζητούν οι ίδιοι οι μεγάλοι τους μικρούς για έναν καλό καθαρισμό.

Υπάρχουν μάλιστα θέσεις στους κοραλλιογενείς υφάλους της Ερυθράς Θάλασσας, όπου έγιναν οι παρατηρήσεις, κάτι σαν υποβρύχιοι σταθμοί καθαρισμού όπου μπορεί ο μεγάλος να πάει και εκεί τον περιμένουν για να τον… ξεψειρίσουν οι μικροί, εξασφαλίζοντας με τη σειρά τους ένα καλό γεύμα. Το κακό είναι ότι για τους μικρούς εξαιρετικός μεζές είναι και η γλοιώδης ουσία η οποία περιβάλλει το δέρμα των ψαριών και τους επιτρέπει, ελαττώνοντας την τριβή, να γλιστρούν καλύτερα στο νερό. Αν όμως προσπαθήσουν να αποσπάσουν ένα κομμάτι από αυτό, ο μεγάλος αισθάνεται ένα δυσάρεστο τσίμπημα και στις περισσότερες των περιπτώσεων αντιδρά με ένα βίαιο τίναγμα και με εγκατάλειψη του σταθμού καθαρισμού, οπότε χάνεται το υπόλοιπο γεύμα των μικρών.

Αλλά το πράγμα δεν σταματάει εκεί. Ακόμη πιο προσεκτικές παρατηρήσεις έδειξαν ότι οι μεγάλοι προτιμούν να πηγαίνουν εκεί όπου υπάρχουν καθαριστές και των δύο φύλων που έχουν συγκροτήσει ζευγάρια και αναλαμβάνουν μαζί τον καθαρισμό. Στην περιποίηση από το ζευγάρι έχουμε μικρότερη συχνότητα οδυνηρών τσιμπημάτων, άρα πιο ευχάριστη διαμονή και καλύτερο καθάρισμα. Μεγαλύτερη τάση να… παρασπονδήσουν παρουσιάζουν τα πιο μεγαλόσωμα αρσενικά, ενώ τα μικρόσωμα θηλυκά, όταν τολμήσουν να αρπάξουν κανένα καλό κομμάτι από αυτά που δεν πρέπει, βάζοντας σε κίνδυνο όλο το υπόλοιπο γεύμα και των δύο, δέχονται το κυνηγητό του αρσενικού!

Τις παρατηρήσεις αυτές η ομάδα των επί τόπου ερευνητών τις παρουσίασε σε ένα συνέδριο και ζήτησε από τους θεωρητικούς της συμπεριφοράς να δώσουν εξήγηση. Και βρέθηκε ένας ευφάνταστος σουηδός καθηγητής της Ζωολογίας στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης, ο Ούλουφ Λέιμαρ, ο οποίος επεξεργάστηκε τα δεδομένα με βάση τη θεωρία για το «Δίλημμα του φυλακισμένου», για να φανεί ότι η συνεργασία σε ζευγάρια έδινε πλεονεκτήματα και στον… πελάτη, άρα οδηγούσε σε αύξηση της πελατείας, ενώ οι απόπειρες για καλύτερο μεζέ την ελάττωναν. Τα θηλυκά ήταν πολύ λιγότερο επιρρεπή σε αυτή την απάτη, συμβάλλοντας στη βελτίωση των υπηρεσιών, αλλά τα αρσενικά πολύ πιο άγρια απέναντι στον σύντροφό τους αν εκείνος διέπραττε το αμάρτημα.

Το δίλημμα του… φορολογουμένου
Σε μια μακρινή χώρα υπάρχει ένας λαός, τον αποτελούν άνδρες και γυναίκες. Εκεί συχνά έχουν το γενικό πρόσταγμα οι πολιτικοί, οργανωμένοι σε ομάδες, που εκλέγονται για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον λαό. Μπορεί και εδώ να υπάρξει ένα δίλημμα. Οι πολιτικοί παίρνουν κάποια χρηματικά ποσά από τους πολίτες, αλλά αν το «δάγκωμα» γίνει πιο μεγάλο απ΄ ό,τι μπορεί να αντέξει το σώμα του δυστυχούς φορολογουμένου, εκείνος αντιδρά με ένα απότομο τίναγμα και προσπαθεί να (δια)φύγει. Προτιμάει εκείνες τις ομάδες πολιτικών που δαγκώνουν λιγότερο και λιγότερες φορές. Αν το «δάγκωμα» έχει λογικές διαστάσεις, πολίτες και πολιτικοί συνεργάζονται, αν όχι η κάθε ομάδα προσπαθεί να τα βγάλει πέρα μόνη της. Πώς πρέπει να συμπεριφερθούν; Πότε κερδίζει ο καθένας τους περισσότερα σε μια προοπτική χρόνου; Τα ψάρια φαίνεται ότι έχουν βρει τη λύση στο δίλημμα. Στη μακρινή εκείνη χώρα δεν έχουν ψάρια να διδαχθούν από αυτά ή κάτι άλλο συμβαίνει;

Πηγή-Το Βήμα

Τι λένε αυτοί που αποφάσισαν ότι μπορούν να ζήσουν χωρίς τηλεόραση:

«Υπάρχει και το ραδιόφωνο»

Στο έπιπλο της τηλεόρασης ο Μάικλ Κυριακίδης έχει βάλει το στερεοφωνικό του. Τηλεόραση είχε μέχρι πριν από τρία χρόνια. «Κάποια στιγμή αποφάσισα ότι δεν μου κάνει καλό. Έβλεπα κυρίως ειδήσεις, αλλά δεν άντεξα αυτή την κακής ποιότητας δημαγωγία που κατά τη γνώμη μου κάνουν». Δεν είναι όμως μόνο αυτό που έκανε τον κ. Κυριακίδη να σταματήσει να παρακολουθεί τηλεόραση: «Διάβασα μια έρευνα πριν από χρόνια που έλεγε ότι όταν κάποιος βλέπει τηλεόραση βρίσκεται στο 25% αυτού που ονομάζεται ύπνωση και του περνάνε ό,τι θέλουν. Από τη στιγμή που κανείς μπορεί να ενημερωθεί από εφημερίδες, Ιnternet και ραδιόφωνο, δεν βλέπω τον λόγο που θα τον κάνει να στηθεί μπροστά στην οθόνη. Κάποιες καλές ταινίες ή ντοκιμαντέρ τα οποία ενδεχομένως θα παίξει η τηλεόραση, μπορείς να τα δεις σε dvd».

«Πριν από οκτώ χρόνια μετακόμισα από το σπίτι των γονιών μου σε δικό μου. Είχα αποφασίσει καιρό πριν να μην πάρω τηλεόραση», λέει ο Μανώλης Φανουργάκης, 30 ετών, μηχανικός υπολογιστών. Ωστόσο, «υπάρχουν εκπομπές και ντοκιμαντέρ που θα ήθελα να βλέπω. Είναι το μοναδικό κόστος. Αλλά κι αυτό είναι μικρή απώλεια», λεει.

«Μας απορροφά»

«Τα χαμηλού επιπέδου θεάματα που προσφέρει η τηλεόραση είναι πολύ περισσότερα από τα ωραία. Η τηλεόραση μάς απασχολεί το μυαλό χωρίς να μπορούμε να έχουμε μια δημιουργική σκέψη. Επίσης εκείνο που απεχθάνομαι είναι ότι μαγνητίζει το βλέμμα. Αν βρίσκονται δυοτρεις άνθρωποι μαζί και είναι ανοιχτή η τηλεόραση, όλοι θα απορροφηθούν από αυτή».

Ο Λάμπρος Ντούσικος, δρ Φιλοσοφίας στο VUΒ (Vrije Universiteit Βruseel), αρνείται να βάλει τηλεόραση στο σπίτι του αφού- όπως υποστηρίζει- «δεν έχει κατασκευαστεί καμιά που να συμφωνεί με το αισθητικό μου γούστο». Όπως λέει, «η τηλεόραση από τη στιγμή που είναι μέσο προπαγάνδας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί καλή ή καλή. Μπορεί να χαρακτηριστεί ως λιγότερο ή περισσότερο χρήσιμη ανάλογα με τις επιδιώξεις του εκάστοτε φορέα ή του εκάστοτε δέκτη. Όπως και να έχει, είναι ο σύγχρονος μικρός θεός, που με αντίτιμο την εξουσία κατασκευάστηκε για να καλύψει ένα βαθύτερο κενό».

Πηγή- Τα Νέα

Ο ΕΙΚΟΝΙΖΟΜΕΝΟΣ Βρετανός ποδηλάτης Ιαν Χίμπελ, 74 ετών, είχε χαρακτηριστεί από τα μέσα ενημέρωσης της χώρας του ως «σύγχρονος Μάρκο Πόλο». Επί 40 και πλέον χρόνια, γύρισε όλο τον κόσμο με το ποδήλατό του, επισκεπτόμενος κάθε ήπειρο και φτάνοντας σε μερικά από τα πιο απομονωμένα και συναρπαστικά μέρη του πλανήτη. Οπως γράφει η αγγλική εφημερίδα «Ντέιλι Μέιλ», στις ατέλειωτες περιπλανήσεις του στον κόσμο, από την Ανταρκτική μέχρι τον Αμαζόνιο και από την Αλάσκα έως την Ινδονησία, πυροβολήθηκε από ληστές, κινδύνεψε να τον φάνε ζωντανό τροπικά μυρμήγκια, έπεσε σε βάλτους και παρά λίγο να σκοτωθεί, κυνηγήθηκε από ελέφαντες, και μια φορά του επιτέθηκε κι ένα πεινασμένο λιοντάρι. Κατάφερε, όμως, να μείνει ζωντανός ο άνθρωπος. Μέχρι που…

…ΗΡΘΕ στην Ελλάδα! Ηταν μια ζεστή μέρα, 23 του περασμένου Αυγούστου και ο Ιαν Χίμπελ κινείτο στην Εθνική οδό Αθηνών – Λαμίας, κοντά στην Αθήνα, στο ύψος της Βαρυμπόπης. Εκεί, τον κτύπησε ένα αυτοκίνητο και ο ασυνείδητος οδηγός του τον παράτησε στο δρόμο και έφυγε. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, ένας από τους οποίους, ευτυχώς, συγκράτησε τον αριθμό κυκλοφορίας του αυτοκινήτου που κτύπησε τον Βρετανό ποδηλάτη και τηλεφώνησε στην αστυνομία, ο δράστης, ένας άνδρας 32 χρόνων, που συνελήφθη την επόμενη μέρα στην Κηφισιά, και δεν αποκλείεται, όπως έχει συμβεί πολλές φορές σε ανάλογες περιπτώσεις, να τη γλιτώσει τελικά με εξευτελιστική ποινή, οπωσδήποτε εξαγοράσιμη, έκανε κόντρες με ένα άλλο αυτοκίνητο – το προσφιλές αυτό άθλημα ορισμένων νεοελλήνων, που νομίζουν πως είναι Σουμάχερ, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν έχει βγάλει ποτέ αυτή η χώρα έναν οδηγό τέτοιας περιοπής, μόνο στις «κόντρες» κάνουμε τους μάγκες.

Ο ΑΤΥΧΟΣ Χίμπελ, που έκανε το μεγάλο λάθος να μην αφήσει την Ελλάδα έξω από τα παγκόσμια ταξίδια του, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου μόνο διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Ηταν ένας ταξιδευτής-φιλόσοφος. Το 1984 έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «In Remoto Places», «Σ’ Απόμερα Μέρη» και όταν δεν ταξίδευε έδινε διαλέξεις σε πανεπιστήμια για τα μέρη που επισκεπτόταν και ενθάρρυνε ποδηλάτες σε όλο τον κόσμο να μη φοβηθούν, αλλά να αγαπήσουν τα μεγάλα ταξίδια. Σε μία διάλεξή του το 2005, έλεγε: «Κάθε τόσο, ένα πουλί σηκώνεται και πετάει σε μέρη στα οποία κάτι το τραβάει. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό, αλλά συμβαίνει. Και είναι ωραίο».

πηγή-ελευθεροτυπία

Το www.podilates-thess.gr είναι επιτέλους γεγονός. Το site-forum-blog (πολυεργαλείο..κάτι σαν ελβετικός σουγιάς) ετοιμάστηκε. Σαν κύριο σκοπό του, έχει όλοι εμείς που μετακινούμαστε στην θεσσαλονίκη με το ποδήλατο, να έχουμε ένα κοινό μέρος για να επικοινωνούμε, συζητάμε τα προβλήματα μας κ να ψάχνουμε τρόπους να τα λύσουμε και να κάνουμε την ζωή μας ευκολότερη. Επιπλέον για όσους δεν μετακινούνται με ποδήλατο θα προσπαθήσουμε να τους πείσουμε οτι δεν είμαστε τρελοί αλλά οτι πραγματικά βολεύει!

Επιπλέον αφού μαζευτεί ένας ικανοποιητικός αριθμός από ενεργά μέλη θα ορίσουμε συνάντηση για να κανονίσουμε τις δράσεις μας. Αλλά αυτά έπονται.. Προς το παρόν καλό σερφάρισαμα στο site  μας και καλές βόλτες με τα ποδήλατα!