Ξέσπασμα, οργή, σύγκρουση, βανδαλισμοί, δακρυγόνα, ασφυξιογόνα, Maalox, μπάχαλοι, πλιάτσικο. Αυτές είναι οι κυριότερες λέξεις που άκουγα την προηγούμενη βδομάδα. Προσωπικά συμφωνώ με το ξέσπασμα αλλά δεν συμφωνώ με το μοίρασμα παπουτσιών στην Τσιμισκή, από σπασμένα καταστήματα μικρομεσαίων. Τις τόσες καταστροφές που έγιναν σε σχολές του πανεπιστημίου. Μακάρι κάποιος από εκεί πάνω να αντιληφθεί γιατί συμβαίνουν όλα αυτά και να γίνει κάτι να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής της κοινωνίας μας. Γιατί με το να λέμε «χουλιγκάνια είναι τα σπάνε για να τα σπάνε» και να μην δίνουμε καμία σημασία μετά, δεν είναι σωστό. Κανείς δεν τα σπάει για να τα σπάει. Άλλοι το κάνουν εξαιτίας οικονομικών λόγων, άλλα παιδιά από διαλυμένες οικογένειες που έχουν φάει την εφηβεία τους στα αναμορφωτήρια έχουν συγκεντρώσει τόση οργή που κάπου πρέπει να βγει. (Γιατί μέσα στα σωφρονιστικά μας ιδρύματα μπορείς σε πολύ μικρό διάστημα να εξελιχθείς σε ένα τέρας. Άσχετο που θα έπρεπε να είναι η ακριβώς αντίθετη η λειτουργία τους.) Άλλοι από έλλειψη παιδείας και άλλοι από την σύγχρονη ανάγκη που μας έχει δημιουργηθεί, τον καρκίνο της κοινωνίας μας, να αποκτήσουμε όσα περισσότερα χρήματα μπορούμε με τον πιο εύκολο τρόπο.

Θα κλείσω με τα 2 θετικά στοιχεία που είχαν οι τελευταίες μέρες. Το πρώτο είναι η αυθόρμητη αντίδραση του κόσμου. Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι ό,τι και να γίνει έχουμε συνηθίσει και δεν μας φαίνεται τίποτα άξιο αντίδρασης. Δεύτερον αυτές τις μέρες χάρηκα ακόμη περισσότερο το ποδήλατο μου. Η αυτονομία που έχουμε στην μετακίνηση μας φανέρωσε την σπουδαιότητα της. Όταν δεν είχε λεωφορεία ούτε ταξί εγώ έπαιρνα το ποδηλατάκι μου κ έφευγα και άφηνα πίσω μου ουρές τον κόσμο να περιμένει στην πιάτσα των ταξί, στις στάσεις ή να ξεκινάει σιγά σιγά με τα πόδια να γυρίσει στο σπίτι του. Επιπλέον οι άδειοι δρόμοι (κλειστοί από την αστυνομία) ήταν μία ανάσα από την πηγμένη καθημερινότητα μας και ένα παράθυρο με θέα σε μία φανταστική πόλη χωρίς αυτοκίνητα, σε μία ήρεμη, γαλήνια πόλη. Μπράβο και σε όλους τους ποδηλάτες, που έχω την εντύπωση ότι αυξήθηκαν τις τελευταίες μέρες, που παρά το κρύο μετακινήθηκαν με ποδήλατο. Δεν είχαν όμως και πολλές επιλογές…