Άγιε μου Βασίλη,

Φέτος τα Χριστούγεννα θα  ‘ θελα να μου φέρεις ένα καινούριο ποδήλατο.

Νομίζω πως είμαι αρκετά μεγάλη και είναι καιρός να αποχωριστώ τα βοηθητικά ροδάκια. Είμαι πλέον 20. Επίσης νομίζω ότι μπορώ να πάω και πιο μακριά από το πάρκο κάτω από το σπίτι. Αν και φοβάμαι λίγο. Η μαμά μου λέει ότι οι οδηγοί είναι πολύ απρόσεκτοι στο κέντρο. Τώρα που το σκέφτομαι κι ο μπαμπάς μου είναι λίγο. Μια φορά, που πηγαίναμε για πικνίκ με τον μπαμπά και τον Σούμο το σκύλο μου (τρώει λίγο πολύ), πάτησε έναν κύριο με το αυτοκίνητο. Βέβαια εκείνος οδηγούσε μηχανάκι. Και όπως είπε ο μπαμπάς μου όταν συνεχίζαμε κανονικά τη διαδρομή μας δεν έφταιγε αυτός αλλά ο άλλος κύριος. Χαρακτηριστικά είπε: «Να μάθει να φοράει κράνος ο μαλάκας».

Και όπως πάντα ο μπαμπάς μου είχε δίκιο. Γιατί πάντα όταν πρόκειται για μας έχουμε δίκιο. Αλλά επειδή το σκέφτηκα λίγο παραπάνω, αποφάσισα καλέ μου Άι Βασίλη να μου στείλεις κι ένα κράνος. Για να μην έχουν να μου πουν ό,τι είπε ο μπαμπάς μου στην περίπτωσή του. Και κυρίως για να μη σπάσει το κεφαλάκι μου. Είναι κρίμα γιατί είμαι έξυπνη.

Και κάτι τελευταίο. Άκουσα κάτι παιδιά στο περίπτερο που αγόραζαν Cheetos να λένε ότι δεν υπάρχεις. Αν είναι δυνατόν.

Αυτά είχα να πω. Καλά Χριστούγεννα!

ΥΓ: Α!! Tο ποδήλατο το ζωγράφισα για να σε διευκολύνω. Κάπως έτσι το φαντάζομαι. Ευχαριστώ.

Καλές γιορτές σε όλους.. Τα λέμε του χρόνου