Πανεπιστημιούπολη Α.Π.Θ… Ανάπηρη πόλη
Η ομάδα «Ανάπηρη πόλη» έχει ολοκληρώσει την καταγραφή όλων των μη προσπελάσιμων χώρων στο Α.Π.Θ. και τώρα ετοιμάζεται να παρουσιάσει τη δουλειά της στο Πανεπιστήμιο, αλλά και στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Πρώτο βήμα, ένα δεκαπεντάλεπτο βίντεο το οποίο καταδεικνύει την έλλειψη πρόνοιας και μέριμνας για την πρόσβαση των φοιτητών με αναπηρίες στους πανεπιστημιακούς χώρους…
Η κατάκτηση της πανεπιστημιακής γνώσης και ενός πανεπιστημιακού τίτλου φαντάζει ένας Γολγοθάς, όταν δεν έχεις πρόσβαση στην αίθουσα διδασκαλίας, στα εργαστήρια, ακόμη και στην τουαλέτα.
Τι και αν ο νόμος που προβλέπει την ποσόστωση του 3% δίνει το δικαίωμα σε άτομα με αναπηρίες να εισέρχονται στην ανώτατη εκπαίδευση. Αυτό δεν αρκεί, όταν οι συνθήκες που επικρατούν τόσο στο Πανεπιστήμιο όσο και την πόλη (όπου συχνά είναι δύσκολη η μετακίνηση ακόμα και με συνοδό) εξαναγκάζουν τους φοιτητές με αναπηρίες να φοιτούν τελικά δι’ αλληλογραφίας, ειδικά αν η οικογένειά τους ζει εκτός Θεσσαλονίκης.
ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που εμποδίζει τους ανάπηρους να ζήσουν με αξιοπρέπεια και να κινηθούνε απρόσκοπτα. Η προσπελασιμότητα και η δυνατότητα πρόσβασης όλων των πολιτών σε ζωτικούς χώρους, δομές και υπηρεσίες είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα και όχι «προνοιακή παροχή».
Ανάπηρη είναι η πόλη που διοικείται από ανθρώπους, κόμματα και φορείς που με τις πολιτικές και τις πρακτικές τους διαμορφώνουν συνθήκες ασφυξίας για τους πολίτες, μετατρέπουν την πόλη σε έναν τόπο εξόρυξης άκρατου κέρδους και εμποδίζουν τους πολίτες να κινηθούν σε ένα προσιτό, ευχάριστο και ανθρώπινο για όλους περιβάλλον.
Ανάπηροι είναι οι διοικούντες που στο όνομα του κέρδους ασελγούν μετατρέποντας κάθε διαθέσιμο κεντρικό δημόσιο χώρο σε «τραπεζοκαθίσματα» και πάρκιν στερώντας από πολλούς το δικαίωμα να κινηθούν ελεύθερα και να περπατήσουν ακόμα και στο ιστορικό κέντρο της πόλης.
Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες που δεχόμαστε τους περιορισμούς στη μετακίνηση, που ταυτίζουμε αυτή τη μετακίνηση με το ιδιωτικό αυτοκίνητο, που ανεχόμαστε την οικοδόμηση κάθε ελεύθερου χώρου και προσαρμοζόμαστε σε μία δόμηση της πόλης που εξυπηρετεί την άκρατη κερδοσκοπία. Γιατί η επέμβαση στο περιβάλλον με τρόπο ώστε να καταστρέφει την ιστορία, τον πολιτισμό και τη φυσιογνωμία της πόλης εξυπηρετεί τις κατασκευαστικές εταιρείες και όλο το οικονομικό-πολιτικό σύμπλεγμα που κερδοσκοπεί μέσα από την περιβαλλοντική εξαθλίωσή της.
ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της φυσιολογικότητας, της μονοτονίας, της κανονικότητας, της ομοιομορφίας, της απόρριψης αυτού που διαφέρει, του αποκλεισμού και του εγκλεισμού του. Είναι η πόλη των ιδρυμάτων και των θεσμών που εξοντώνουν κοινωνικά μέρος των πολιτών της, και η οποία στηρίζεται γι’ αυτό σε επιστήμες και επιστήμονες που εκπαιδεύονται για τη διαχείριση του κοινωνικού αποκλεισμού. Είναι η πόλη που ανέχεται ποινικά αδικήματα με την καθημερινή χημική και μηχανική καθήλωση και την άσκηση βίας σε συμπολίτες μας, σε δημόσια ιδρύματα και κερδοσκοπικές κλινικές· που ανέχεται την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον εξευτελισμό των πολιτών της.
Ανάπηροι είμαστε και εμείς που ανεχόμαστε την άσκηση αυτής της βαρβαρότητας σε συνανθρώπους μας. Πρώτα και κύρια όμως ανάπηροι είναι εκείνοι οι «επιστήμονες» και «ειδικοί» που με τις «επιστημονικές» τους κατασκευές και τις «θεραπευτικές» τους πρακτικές νομιμοποιούν και επικυρώνουν την άσκηση βίας σε συμπολίτες τους, για να μπορέσουν οι ίδιοι μέσα από τη διαχείριση της κοινωνικής αυτής ανάθεσης να συντηρήσουν και να αναπαράγουν την εξουσία τη δική τους και του συστήματος.
1 Comment »
Leave a comment
You must be logged in to post a comment.



Όταν ένα κράτος δεν φροντίζει για τις απλές ανάγκες του συνόλου των πολιτών, πως είναι δυνατόν να ελπίζουμε ότι θα ενδιαφερθεί για τις ιδιαίτερες ανάγκες μέρους των πολιτών;
Πάντα αηδιασμένος