Yπάρχει και η άλλη πλευρά!
ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ φώναξα στον οδηγό με το παπάκι..η απαξιωτική και άγρια απάντηση; ΑΝΤΕ ΠΕΡΝΑ ΤΩΡΑ!
Και για να εξηγηθώ: είμαι σε μεγάλο δρόμο διπλής κυκλοφορίας και κινούμαι στο δεξιό ρεύμα.. κάποια στιγμή εμφανίζονται δύο παπάκια στο ρεύμα μου από τα πάνω στενά..ο ένας οδηγός με βλέπει, ξέρει πως έχω προτεραιότητα, και με περιμένει.. ο άλλος κοιτάει μόνο το αντίθετο ρεύμα για να περάσει εναγωνίως.. τον βλέπω και ετοιμάζομαι να τον παρακάμψω, ώστε να περάσω από μπροστά του.. εκείνος ετοιμάζεται να ξεκινήσει και με βλέπει την τελευταία στιγμή πριν τη σύγκρουση.
Του φωνάζω: ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ.. διότι ως οδηγός το πρώτο που μαθαίνεις είναι πως δεν βγαίνεις σε δρόμο που έχουν οι άλλοι προτεραιότητα χωρίς να κοιτάς και στα δύο ρεύματα..
Την απαξιωτική απάντηση τη διαβάσατε..
Φυσικά δεν έκανα όλη αυτήν την περιγραφή, γιατί αυτό είναι το μοναδικό τέτοιο περιστατικό που εγώ και άλλοι συν-ποδηλάτες αντιμετωπίζουμε καθημερινά στους δρόμους.
Μιλάω με αφορμή αυτό το περιστατικό, για να εκθέσω και την άλλη πλευρά.
Ναι αναφέρουμε όλοι πόσο έχουμε αυξηθεί καθημερινά στους δρόμους.. Βλέπουμε οδηγούς που αρχίζουν σιγά-σιγά να μας σέβονται και αναγνωρίζουν ότι έχουμε δικαίωμα στο δρόμο και προτεραιότητα όπου τη δικαιούμαστε όπως κάθε όχημα..
Υπάρχουν όμως και αυτοί που μας βρίζουν και γκαζώνουν κατά πάνω μας ή μας προσπερνούν με ιλιγγιώδη ταχύτητα μόνο και μόνο γιατί θεωρούν πως είναι οι κυρίαρχοι του δρόμου, επειδή επιβαίνουν σε ΙΧ ή μοτοσυκλέτα.. Πολλοί, μάλιστα, δεν αναγνωρίζουν πως κι εγώ και όλοι έχουμε να πάμε στη δουλειά μας ή στο μάθημά μας και δεν είναι μόνο εκείνοι που βιάζονται ή έχουν κάποια υποχρέωση να τους περιμένει.
Ειλικρινά δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω αυτού του είδους τους ανθρώπους.. Είναι η καθημερινή απελπισία στο άθλιο αστικό τοπίο, που τους οδηγεί σε αυτές τις συμπεριφορές -σκέφτομαι- και προσπαθώ να αισθανθώ μέχρι και συμπόνια για την κατάσταση που βιώνουν.
Από την άλλη, πολλοί από αυτούς -και ειδικά σε ηλικίες μεγαλύτερες- δεν ξέρουν κάποιον άλλο τρόπο μετακίνησης και συμπεριφοράς, γιατί αυτό διδάχτηκαν όλες τις τελευταίες δεκαετίες και υπακούουν στο νόμο της ζούγκλας.. Είναι ίσως και εκείνοι που αποδεικνύουν τη δήθεν υπεροχή τους με τα τερατώδη τζιπ και τα γρήγορα αυτοκίνητα. Αυτοί που διπλοπαρκάρουν σε λεωφορειολωρίδες ή σταματούν όπου να ναι, γιατί θεωρούν πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος.. Είναι ο κύριος που μου έκανε παρατήρηση προχτές γιατί έδεσα το ποδήλατό μου πάνω σε κολωνάκι στο πεζοδρόμιο, όπου και ανέβασε όλο το ΙΧ του γιατί δεν έβρισκε -ή έτσι θεώρησε καλύτερο- να παρκάρει.
Και καταλήγω στο ερώτημα που συχνά-πυκνά έρχεται στη σκέψη μου.. Τι μπορούμε να κάνουμε για όλους αυτούς τους ανθρώπους-συμπολίτες μας με τη νεατερνταλική συμπεριφορά; Πόση συμπόνια και κατανόηση είναι διατεθιμένος ο καθένας από εμάς να δείξει; Πως θα μπορούσαμε να αντιστρέψουμε αυτές τις εικόνες για καλύτερη καθημερινότητα, σεβασμό του ενός απέναντι στους άλλους, ελεύθερη χρήση δημοσίων χώρων και άλλα πολλά;
Γιατί όλες οι δράσεις και οι προσπάθειες προς αυτούς τους σκοπούς κινούνται.. Όμως υπάρχουν και εκείνοι που δυστυχώς, φίλοι συν-ποδηλάτες, ζουν σε άλλο πλανήτη ή τους βολεύει έτσι.. Αρνούνται να δουν τη δική μας άλλη πλευρά, που στην ουσία είναι αυτή που βίωναν οι πρόγονοί μας σε ένα πιο καθαρό, υγιές και ήσυχο καθημερινό περιβάλλον..
Ναι δείχνουμε κατανόηση, αλλά το μερίδιο της προσωπικής ευθύνης και η δυναμική του καθενός ξεχωριστά ας μην ξεχνούμε, ότι είναι τεράστια.. Όταν δε αυτή η δυναμική γίνεται συλλογικότητα, τότε τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν και κατά την προσωπική μου γνώμη είναι μονόδρομος να αλλάξουν.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, πρέπει κάποτε να καταλάβουν ότι η καθημερινή μικρή πράξη σεβασμού είναι εκείνη που θα κάνει την τεράστια διαφορά και θα συμβάλει στο να γίνουν οι μεγαλύτερες αλλαγές προς όφελος όλων μας.
Το λιθαράκι του καθενός είναι πιο σημαντικό εντέλει στο να χτιστεί ένα νέο τοπίο, παρά να περιμένουμε από τους άλλους –είτε αυτό λέγεται κεντρική και περιφερειακή εξουσία- να κάνουν τη δουλειά για εμάς.
Όλοι είμαστε εντέλει υπεύθυνοι για τις καταστάσεις που βιώνουμε και δεν χρειάζεται εξωφρενική προσπάθεια για να δούμε και την άλλη πλευρά.. και ο χρόνος για να τη δούμε και να αρχίσουμε να πράττουμε είναι νομίζω ΤΩΡΑ.
Της msam
10 Comments »
Leave a comment
You must be logged in to post a comment.
Απλά τέλειο το άρθρο σου! Το προωθώ!!!
Καλά οι ατάκες είναι τέλειες!
Προχτές πήγαινα από την Εγνατία στο Βαρδάρη. Βγαίνω αριστερά να προσπεράσω αστικό που είχε σταματήσει σε στάση. Περνάει ΙΧ απο δίπλα μου και ο οδηγός μου φωνάζει: “Που πας από τον δρόμο;!;”
Παιδιά, εγώ την πάτησα από πεζό. Ήμουν στην Αγίου Δημητρίου μέσα στον ποδηλατόδρομο, είχα και λίγη ταχύτητα και μου πετάχτηκε πεζός από το πεζοδρόμιο σε κλάσματα δευτερολέπτου χωρίς να κοιτάξει. Για να μην τον χτυπήσω, τσακίστηκα εγώ και έφυγα μέσα στον αυτοκινητόδρομο. Φαντάζομαι το ζείτε περισσότερο στην παραλιακή, που χωρίς έλεγχο οι πεζοι μπαινοβγαίνουν στον ποδηλατόδρομο. Ενώ οι πεζοί για να περάσουν αυτοκινητόδρομο ελέγχουν και τις δύο πλευρές, ακόμα δεν έχουν συνειδητοποιήσει την ύπαρξη και τη χρηστικότητα των ποδηλατοδρόμων. Εκτός του ότι με το ποδήλατο δεν μπορούμε να φρενάρουμε ακαριαία όπως με το αυτοκίνητο ή το μηχανάκι, δεν ακούγεται και ήχος μηχανής για να αντιληφθεί την ύπαρξή μας κάποιος πεζός χωρίς να μας δει. Και αν τους καρνάρουμε, γελάνε και ειρωνεύονται. Πόσος καιρός χρειάζεται τελικά για να μας συνηθίσουν;;;
Συμφωνώ με ό,τι λέτε, κάνω ποδήλατο στο δρόμο 30 χρόνια και τα έχω ζήσει .Εδώ όμως βρίσκω την ευκαιρία να προβάλλω και την ευθύνη των ποδηλατιστών .Φώτα και φωσφοριζέ γιλεκάκι απαραίτηττα όταν κονούμαστε βράδυ όχι μόνο για τη δική μας ασφάλεια αλλά για να μην κοψοχολιάζεται κι ο οδηγός με τις σκιές που κινούνται μπροστά και δίπλα του .Και τώρα που τα ποδήλατα είναι πράγματι πολλά ως σύλλογος να κάνουμε μια καμπάνια ασφαλούς μετακίνησης .Σίγουρα έχει ξαναγίνει αλλά να ξανακάνουμε .Λόγω δε της ιδιαίτερης διάθεσης να επενδύσω στην ποδηλατική πόλη μου προσφέρομαι να χρηματοδοτήσω φωσφοριζέ μπλουζάκια με κάποιο λογότυπο του συλλόγου για να τα μοιράσουμε για ξεκίνημα …
Πολύ καλή η ιδέα σου φίλε theo. Καλό θα ήταν να έρθεις στην επόμενη συνέλευση της ομάδας (Τετάρτη 16.6.2010, 20:00, στον Λευκό Πύργο) και να τα πούμε από κοντά. Εκεί παίρνονται ούτως ή άλλως όλες οι αποφάσεις σχετικά με τις κινήσεις της ομάδας μας.
καλο ειναι αυτο που λεει ο τεο απλα δε θα ηθελα να εξελιχθει σε κατι του στυλ..απαραιτητο το κρανος και το φσφωριζε γιλεκακι στις βολτες-δρασεις μας..να βγαλουμε τετοια αλλα να μν τα κανουμε υποχρεωτικα
Πρεπει να ειμαστε πολυ προσεκτικοι! Εγω ακομη και εαν εχω προτεραιοτητα την παραχωρω γιατι για τον αλλον απλα δεν υπαρχουμε.
Βασικα ειναι θεμα παιδειας απο την οικογενεια…Ειδικα αυτοι που
τρεχουν με τα παπακια που εχουν αλλαξει τις εξατμισεις και κανουν φοβερο θορυβο, τι παιδεια και ευγενεια μπορουν να κουβαλουν? Δεν εχω κανενα οικτο για αυτους…το ιδιο για του ΙΧηδες που εναγωνιως πατανε το γκαζι και σε 50 μετρα πεφτουν στα φρενα…
Στους τελευταιους και στα στενα δεν τους αφηνω να με προσπερναν αφου σε λιγα μετρα, στην διασταυρωση, θα σταματησουν…
dkitso δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος μια εκστρατεία για ασφαλή ποδηλατο-οδήγηση να εξελιχθεί σε κανόνες για την συνολική λειτουργία της ομάδας. Είναι 2 τελείως διαφορετικά θέματα..
Πάντως εγώ δεν παραχωρώ προτεραιότητα με τίποτα! Να μάθουν να μας σέβονται επιτέλους κι εμάς ως ανθρώπους και ως “οχήματα”. Βεβαίως προσέχω πάρα μα πάρα πολύ, μιας και κάνα-δυο φορές που ενώ έβλεπα πως ο άλλος με κοιτάει, αλλά δεν πολυ-θέλει να μου παραχωρήσει την προτεραιότητα που δικαιούμαι βάσει ΚΟΚ, και συνέχισα στην πορεία μου, λίγο έλειψε να με πάρουν παραμάζωμα… τέλος πάντων… Ήδη νομίζω πως υπάρχουν πολύ καλά σημάδια σωστής συμπεριφοράς και σεβασμού από ορισμένους οδηγούς. Ας ελπίσουμε να γίνουν σύντομα ο κανόνας και όχι η εξαίρεση!
Χαρα στο κουράγιο σας παιδια…ενω θα ήθελα να χρησιμοποιώ πιο συχνά το ποδήλατό μου δεν μπορώ γιατί πέρα από τον κίνδυνο να με λιανίσουν, πνίγομαι από τα καυσαέρια…μόνο σε στενά και στην παραλία κάνω ποδήλατο με την άνεσή μου.Αν δεν ελαττωθούν τα ΙΧ σε αυτή την πόλη δε βλέπω να γίνεται κάτι…