Αν όλοι κάναμε ποδήλατο όπως οι Δανοί, οι εκπομπές ρύπων στην Ευρώπη θα μειώνονταν κατά 25%, αναφέρει έκθεση της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ποδηλασίας (EuropeaCycling Federatio- ECF). Πρόκειται για την πρώτη μελέτη που ζυγίζει τα περιβαλλοντικά υπέρ και κατά της ποδηλασίας με τόσο ολοκληρωμένο τρόπο, περιλαμβάνοντας ακόμη και την περιβαλλοντική επιβάρυνση που προέρχεται από τη… λιγούρα του πεινασμένου ποδηλάτη.
Το αποτέλεσμα είναι, όπως αναμενόταν, συντριπτικό υπέρ του ποδηλάτου. Αν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι μετακινούνταν με ποδήλατο τόσο συχνά όσο οι Δανοί, η Ευρώπη θα πετύχαινε από 12% ώς 26% μείωση των ρύπων. Η μεγάλη διακύμανση στο ποσοστό έχει να κάνει με το ποιο μέσο μεταφοράς θα υπεκαθίστατο από το ποδήλατο. Αν οι νέοι ποδηλάτες είναι όλοι πρώην οδηγοί αυτοκινήτου, η εξοικονόμηση θα φθάσει το 26%, αν είναι χρήστες μέσων μεταφοράς, θα είναι πιο κοντά στο 12%.
Στη ζυγαριά μπήκε το περιβαλλοντικό κόστος της παραγωγής ενός ποδηλάτου (υπολογίζοντας ένα βαρύ ποδήλατο, για την κατασκευή του οποίου απαιτούνται 14,6 κιλά αλουμινίου, 3,7 κιλά ατσαλιού και 1,6 κιλά ελαστικού), το περιβαλλοντικό κόστος της συντήρησης του ποδηλάτου, ακόμη και οι 175 επιπλέον θερμίδες την ώρα που καταναλώνει ένας ποδηλάτης, σε αντίθεση με έναν οδηγό αυτοκινήτου.
Αντιθέτως, στη ζυγαριά δεν μπήκε το περιβαλλοντικό κόστος της παραγωγής και της συντήρησης αυτοκινήτων, της κατασκευής και της συντήρησης των οδικών δικτύων, παρά μόνο τα καύσιμα που καταναλώνει η οδήγηση. «Ημασταν πολύ συντηρητικοί στους υπολογισμούς μας. Ανησυχούσαμε ότι επειδή είμαστε ομοσπονδία ποδηλασίας, αν βγάζαμε εξαιρετικά αποτελέσματα για το ποδήλατο, μπορεί κάποιοι να μην μας έπαιρναν στα σοβαρά», δήλωσε στη βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν» ο Τζούλιαν Φέργκιουσον, ένας από τους συγγραφείς της έκθεσης. Δηλαδή, η πραγματική βελτίωση μπορεί να είναι αισθητά μεγαλύτερη.



Δίκτυα βιώσιμης και ευφυούς κινητικότητας πρέπει να δημιουργηθούν στη Θεσσαλονίκη, για να μπορέσει να ξεφύγει η πόλη από το μοντέλο ανάπτυξης της τελευταίας δεκαετίας. Μοντέλο που χαρακτηρίζεται από την προαστιοποίηση, τα ΙΧ, την υποβάθμιση του ιστορικού κέντρου, τη δημιουργία μεγάλων εμπορικών κέντρων στην περιαστική ζώνη, τη συνεχή μετακίνηση με οχήματα από την πόλη προς και από αυτά τα κέντρα. Για να γίνει αυτό, χρειάζονται 100 χλμ. πεζοδρόμων – ποδηλατοδρόμων, 50 χλμ. μέσων μαζικής μεταφοράς σε σταθερή τροχιά, δίκτυα πρασίνου, ρυθμίσεις και υποδομές «ευφυούς» πόλης. 






Κόντρα στους καιρούς, που θέλουν όσα θεωρούσαμε δεδομένα να μεταβάλλονται προς το χειρότερο και όλα τα επαγγέλματα να περνούν κρίση, υπάρχουν κάποιες δουλειές οι οποίες αποτελούν τη φωτεινή εξαίρεση και «ανθούν». Οι επαγγελματίες που ασκούν τα επαγγέλματα αυτά δεν ανακάλυψαν τον τροχό. Ομως οι υπηρεσίες που παρέχουν ή τα προϊόντα που πουλούν βοηθούν τους πελάτες τους να κάνουν οικονομία. Ετσι, παρά την αρνητική εικόνα της αγοράς, βλέπουν τη δουλειά τους να πηγαίνει καλύτερα!
