Του Πέτρου Πιτσίνη

Βλέπω να αναπτύσσεται το δίκτυο ποδηλατοδρόμων στο Χαλάνδρι και στα Βριλήσσια, όπου μετακινούμαι σχεδόν καθημερινά και με πιάνει… κρύος ιδρώτας.

Ένα πέρα για πέρα αναγκαίο μέτρο, το οποίο έχει ανακουφίσει πολλές πόλεις του πλανήτη μας και εξαπλώνεται με ταχύτητα, ενδέχεται να εξελιχθεί στην ελληνική εκδοχή του σε καρικατούρα και- στη χειρότερη περίπτωση- σε εφιάλτη. Κανένας από τους συμμετέχοντες στην κυκλοφοριακή αλυσίδα στη χώρα μας δεν έχει μάθει να συμβιώνει με το ποδήλατο, δεν έχει εκπαιδευθεί στους κανόνες προτεραιότητας και δεν αντιλαμβάνεται τις ιδιαιτερότητες αυτού του μέσου, κυρίως μέσα στις πόλεις.

Οι εικόνες των νέων ποδηλατοδρόμων αποτυπώνουν εύγλωττα αυτή την κατάσταση. Παρκαρισμένα αυτοκίνητα- είτε επί ώρες είτε για να… πεταχτεί ο οδηγός μέχρι το περίπτερο-, πεζοί που χρησιμοποιούν τους ποδηλατόδρομους ως πεζοδρόμια, πινακίδες με σήμανση που καλούμαστε να αποκρυπτογραφήσουμε, αφού δεν τις έχουμε διδαχθεί σε καμία σχολή οδήγησης, οχήματα που στρίβουν χωρίς να υπολογίζουν τα ποδήλατα και την προτεραιότητά τους, αποτελούν μερικά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σε καθημερινή βάση ο Έλληνας ποδηλάτης. Βεβαίως και ο ίδιος δεν είναι εξοικειωμένος στην αντιμετώπιση τέτοιων καταστάσεων, γι΄ αυτό και είναι υποχρεωμένος να συμπεριφέρεται άκρως αμυντικά, να υπολογίζει και να προβλέπει το… απρόβλεπτο. Ακόμη όμως κι έτσι, ζει επικίνδυνα! Πολύ περισσότερο, αφού οι πιο πολλοί ποδηλατόδρομοι καλύπτουν μόνο μικρές αποστάσεις και δεν οδηγούν πουθενά. Δεν μπορείς δηλαδή να ξεκινήσεις από το σπίτι σου με το ποδήλατο και να φτάσεις στη δουλειά σου ή στην κεντρική πλατεία π.χ. για κάποια αγορά, αφού ο ποδηλατόδρομος ολοκληρώνεται έπειτα από μερικές εκατοντάδες μέτρα και αναγκάζεσαι να χρησιμοποιήσεις κανονικά τον δρόμο μαζί με τα μηχανοκίνητα οχήματα. (more…)

Το παρακάτω κείμενο είναι τμηματική αναδημοσίευση του άρθρου “Μια ζωή ποδήλατο” της Τζ. Διαμαντοπούλου από την Athens Voice

Ξέρεις για ποιους θέλουμε να μιλήσουμε. Γι’ αυτούς τους περίεργους τύπους που επιμένουν να συμπεριφέρονται λες και η Αθήνα είναι πρωτεύουσα ευρωπαϊκού κράτους. Οι ποδηλάτες της πόλης είναι μια ολότελα διαφορετική φυλή. Ακολουθεί μια soft τελετή μύησης (για την πραγματική, πάρε το ποδήλατο και βγες στο κέντρο).

Η καθημερινότητα του Αθηναίου ποδηλάτη είναι κάπως έτσι: Κινείται ανάμεσα σε φορτηγά, νταλίκες, λεωφορεία και Ι.Χ., που τον αγνοούν επιδεικτικά. Κάθε φορά που θέλει να στρίψει, ξεδιπλώνει όλο το κασκαντερικό του ταλέντο ενθουσιάζοντας τους πεζούς, που τον βλέπουν σαν μια επικίνδυνη διασταύρωση εξωγήινου και extreme Σόμμερ. (more…)

Του Γ.Σ. Βέργου*
vergos@topo.auth.gr

Προκειμένου κάτι θετικό να αρχίσει, να πραγματοποιηθεί και να διατηρηθεί, χρειάζεται συλλογική, κοινή δράση, επαναπροσδιορισμό της ατομικής μας συμπεριφοράς και δημιουργική διάθεση.

Η παραπάνω σκέψη θεωρώ ότι απασχολεί πολλούς από εμάς, είτε ως φιλοσοφικό ερώτημα (η ευθύνη ανήκει στους λίγους ή στους πολλούς;) είτε ως θέση-απάντηση (η ευθύνη ανήκει στους λίγους – η ευθύνη ανήκει στους πολλούς), όταν διαλογιζόμαστε ή απλώς διερωτόμαστε και προβληματιζόμαστε για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα μας, η πόλη μας, η γειτονιά μας, η διαβίωσή μας, το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Πολύ περισσότερο μας απασχολεί το ερώτημα αυτό στις περιπτώσεις που αναλογιζόμαστε παράγοντες και συνθήκες που διαμορφώνουν την οικογενειακή και εργασιακή καθημερινότητά μας. Η εύκολη προσέγγιση και συχνά μόνιμη επωδός πολλών νεοελλήνων είναι να αποδίδεται η ευθύνη στους λίγους, σε αυτούς που μας κυβερνούν, ενώ εμείς οι άλλοι, οι απλοί πολίτες, θεωρούμε ότι δεν έχουμε μερίδιο ευθύνης ή ότι εντέλει δεν μπορούμε να αλλάξουμε κάτι. Το καίριο ζήτημα, λοιπόν, είναι αν οι πολλοί έχουμε χρέος απέναντι όχι σε κυβερνήσεις και πολιτικούς αλλά στους ίδιους τους εαυτούς μας για τις συνθήκες που διαμορφώνουν την καθημερινότητά μας, τις πόλεις μας, τη χώρα μας και τελικά τη ζωή μας. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι ευθύνη όλων μας και του καθενός από εμάς ξεχωριστά, διότι, προκειμένου κάτι θετικό να αρχίσει, να πραγματοποιηθεί και να διατηρηθεί, χρειάζεται συλλογική, κοινή δράση, επαναπροσδιορισμό της ατομικής μας συμπεριφοράς και δημιουργική διάθεση. Εξάλλου είναι γνωστό και, πιστεύω, κοινά παραδεκτό πως, εάν κάποιος θέλει να αλλάξει την κοινωνία, τον κόσμο, πρώτα πρέπει να αλλάξει τον εαυτό του.

(more…)

ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΣΙΜΙΤΖΗ

Έντονη είναι η κινητικότητα γύρω από το ποδήλατο τον τελευταίο καιρό. Από τη μία η δημιουργία ποδηλατόδρομων από το δήμο Θεσσαλονίκης, από την άλλη οι αλλεπάλληλες ποδηλατάδες.

Το ποδήλατο, εκτός από τις όμορφες συγκινήσεις που προσφέρει και την ανεξαρτησία που δίνει στο χρήστη του, αποτελεί θαυμάσια άσκηση με τεράστια ευεργετική επίδραση στην υγεία και τη φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Κλασική αλήθεια και πραγματικότητα.

Ομως, υπάρχει μία μερίδα η οποία επιχειρεί να πείσει τον πολίτη ότι το ποδήλατο ως μέσο μεταφοράς μπορεί να υποκαταστήσει το αυτοκίνητο. Αυτό βεβαίως είναι υπερβολή, γιατί άλλο ποδήλατο άλλο αυτοκίνητο και διαφορετικές οι χρήσεις τους.

Ας δούμε όμως το ζήτημα στην πραγματική διάστασή του. (more…)

Ολοκληρώθηκε η δράση μας σε συνδυασμό με την Ένωση για τα δικαιώματα των Πεζών. Η ημέρα χωρίς αυτοκίνητο πέρασε και συνεχίζουμε τις προσπάθειες μας για να καταφέρουμε να γίνει αυτή η γιορτή καθημερινή.

Η Χθεσινή Δράση

Οι Ποδηλάτες Θεσσαλονίκης διεκδικούσαν τον χώρο του ποδηλάτου στην άσφαλτο και οι Πεζοί διεκδικούσαν την προτεραιότητα τους, και το δικαίωμα τους να διασχίζουν τον δρόμο με ασφάλεια. Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε σε πολύ ωραίο κλίμα. Πεζοί, παιδάκια με ποδήλατα, μεγαλύτερα παιδάκια με ποδήλατα έδωσαν το δικό τους μικρό μήνυμα στην αυτοκινητοκρατούμενη πόλη μας. Στην συνέχεια οι περισσότεροι ακολούθησαν με ποδηλατοβόλτα  μέχρι την Καλαμαριά όπου και έγινε παρουσίαση της προσπάθειας των πεζών και ενημέρωση του κόσμου σχετικά με την ημέρα Χωρίς αυτοκίνητο. (more…)

Τη ζωή… ποδήλατο κάνουν συχνά στους ποδηλάτες Ελληνες οδηγοί (Ι.Χ., ταξί, λεωφορείων), που θεωρούν εαυτούς άρχοντες της ασφάλτου. Κι όμως, το κάποτε σπάνιο είδος των «όρτσα στο πετάλι», τα τελευταία χρόνια αυξάνεται σταθερά και αποκτά τη δική του δυναμική στις μεγαλουπόλεις. Σχεδόν 5.000 είναι -σύμφωνα με εκτιμήσεις- οι πολίτες που χρησιμοποιούν ως κύριο μέσο μεταφοράς τους το ποδήλατο.

Τρεις «γενναίοι» ποδηλάτες περιγράφουν τις πιο επεισοδιακές διαδρομές τους στην Αθήνα και δηλώνουν αμετανόητοι «εραστές» της ορθοπεταλιάς. Μπορεί για τους εξαρτημένους από το Ι.Χ., το ποδήλατο να μοιάζει με τολμηρό εγχείρημα, για τον Κωστή Μαραβέγια, μουσικό – τραγουδιστή, όμως, ήταν σχεδόν αναγκαιότητα. «Tο αυτοκίνητο το παίρνω, μόνο όταν πρέπει να κουβαλήσω το ακορντεόν για κάποια συναυλία. Για μένα οι μετακινήσεις με άλλο όχημα ή μέσο μαζικής μεταφοράς είναι σκέτος πονοκέφαλος. Στου Ζωγράφου, όπου διαμένω η επιλογή του Μετρό δεν υφίσταται, ενώ στα λεωφορεία γίνεται τόσος συνωστισμός που τις περισσότερες φορές δεν μπορείς να μπεις από την πολυκοσμία. Ετσι, η λύση του ποδηλάτου ήταν μονόδρομος. Προτιμώ την απόλυτη ελευθερία που σου παρέχει το ποδήλατο κι ας είναι πολλές φορές κουραστικό»… (more…)

Ποια θα κρατήσουμε ως καλύτερη ανάμνηση, την πρόσφατη που πηγαίνουμε στο Πόρτο Ράφτη μέσω Αττικής οδού σε χρόνο dt ή μήπως την κάπως παλαιότερη, εικοσαετίας, όταν φθάναμε στην παραλία έχοντας διασχίσει αργά τους αμπελώνες των Μεσογείων; Σε κάποιους αρέσει να τα κάνουν όλα στα γρήγορα, να διασχίζουν την τσιμενταδούρα και να φθάνουν στην οργανωμένη πλαζ όπου τα ξύλινα ντεκ προστατεύουν τα πόδια από τους κόκκους άμμου. Σε άλλους αρέσει να απολαμβάνουν τον χρόνο τους, να χαζεύουν το τοπίο και εν πάση περιπτώσει να διάγουν βίο χαλαρό. Η δεύτερη κατηγορία πολιτών έχει χάσει από χέρι και τούτο επειδή τις αποφάσεις λαμβάνουν οι ανήκοντες στην πρώτη κατηγορία. Να, για παράδειγμα ο κ. Γιώργος Σουφλιάς αρέσκεται σε ανισόπεδους κόμβους, πλατιές ασφάλτους και έργα, πολλά έργα. Πάνω στα έργα φυτεύει και δεντράκια για να μην τον πάρουν με τις πέτρες οι έχοντες «πράσινες» ανησυχίες. (more…)

«μη μου στερείς αυτό που δεν μπορείς να μου δώσεις»

(Διογένης ο φιλόσοφος)

Η τραγική μοίρα των δασών της Ανατολικής Αττικής και τα κροκοδείλια δάκρυα που χύθηκαν πάνω στα αποκαΐδια, κάνουν ακόμα πιο επίκαιρη την ανάγκη ανυποχώρητης προστασίας του ελάχιστου από το φυσικό περιβάλλον που έχει αφήσει ακόμα ζωντανό, η ακόρεστη μανία του καταπατητή, του οικοπεδοφάγου, του γραφειοκράτη. Όσων, μ’ άλλα λόγια αντιμετωπίζουν τα περιαστκά δάση και τους βιότοπους ως ένα απόθεμα φτηνής γης για τα σχέδια μιας αδηφάγας ανάπτυξης, που καταβροχθίζει την φύση με τον ίδιο τρόπο που καταπατά και καταβροχθίζει τους ανθρώπους που δεν παύουν να είναι μέρος της. (more…)

Εχουν οι πόλεις γενέθλια; Και ποια ακριβώς επέτειο πρέπει να γιορτάζουν; Η Θεσσαλονίκη, για παράδειγμα, που το 2012 κλείνει 100 έτη από την απελευθέρωσή της, γιόρτασε το 1986 τα 2.300 χρόνια από τότε που ο Κάσσανδρος την ίδρυσε, το 314 π.Χ. Είναι περίεργο, αλλά για όσους τις θυμούνται, οι γιορτές εκείνες είχαν τη χαρά και τη φρεσκάδα εφηβικών πάρτι, με την πόλη να γλεντάει αυθόρμητα, σχεδόν αθώα στα διασωθέντα από την αντιπαροχή μνημεία της: το Βασιλικό Θέατρο (που έμοιαζε ακόμη με τεράστιο γκαράζ), τις παλιές αποθήκες του λιμανιού, τη Ροτόντα (προτού γίνει ξανά ενοριακός ναός) και γενικά σε κάθε δρόμο, πλατεία και μπαρ υπό τη χαλαρή εποπτεία και το άψογο στυλ της Μελίνας Μερκούρη και με τη συμμετοχή όλων των ζωντανών και δημιουργικών δυνάμεων της πόλης. (more…)