Εχουν οι πόλεις γενέθλια; Και ποια ακριβώς επέτειο πρέπει να γιορτάζουν; Η Θεσσαλονίκη, για παράδειγμα, που το 2012 κλείνει 100 έτη από την απελευθέρωσή της, γιόρτασε το 1986 τα 2.300 χρόνια από τότε που ο Κάσσανδρος την ίδρυσε, το 314 π.Χ. Είναι περίεργο, αλλά για όσους τις θυμούνται, οι γιορτές εκείνες είχαν τη χαρά και τη φρεσκάδα εφηβικών πάρτι, με την πόλη να γλεντάει αυθόρμητα, σχεδόν αθώα στα διασωθέντα από την αντιπαροχή μνημεία της: το Βασιλικό Θέατρο (που έμοιαζε ακόμη με τεράστιο γκαράζ), τις παλιές αποθήκες του λιμανιού, τη Ροτόντα (προτού γίνει ξανά ενοριακός ναός) και γενικά σε κάθε δρόμο, πλατεία και μπαρ υπό τη χαλαρή εποπτεία και το άψογο στυλ της Μελίνας Μερκούρη και με τη συμμετοχή όλων των ζωντανών και δημιουργικών δυνάμεων της πόλης. (more…)

ή για τη Μαρίνα, τον Πέτρο, τον Γιάννη (Νοσοκομείο Ηρακλείου), τη Βίκυ, την Αλκηστη, τον Αγγελο (Νοσοκομείο Αγίου Νικολάου), την Ιωάννα, τη Μαρία, τη Δέσποινα, τη Μαριλένια και την Κατερίνα (Νοσοκομείο Ιεράπετρας)

Δεν χρειάζεται άδεια για κυνήγι παιδιών

Ζακ Πρεβέρ

«Επιασα 358 km/h γυρνώντας από τη Θεσσαλονίκη πριν από μερικές εβδομάδες. Ο εγκέφαλος του αυτοκινήτου αποθηκεύει τη μέγιστη ταχύτητα. Δεν κατάλαβα με πόσα πήγαινα, ούτε και πρόλαβα να κοιτάξω το κοντέρ. Μόλις συνειδητοποίησα πόσο γρήγορα πήγαινα, αμέσως τράβηξα το πόδι μου από το γκάζι. Ξεκίνησε για πλάκα, όταν ένας τύπος με προσπέρασε με τη μηχανή του κάνοντας σούζα, ενώ πήγαινα με 265 χιλιόμετρα! Εκεί άρχισε μια άτυπη “κόντρα”, που με έκανε να ξεχαστώ… Τρομερή αδρεναλίνη… Εκανα Αθήνα – Θεσσαλονίκη ακριβώς σε τρεις ώρες»

Γιούρκας Σεϊταρίδης, περιοδικό «Maxim», 31 Ιουλίου 2009

Πριν στεγνώσει το μελάνι από τη συνέντευξη του διεθνούς ποδοσφαιριστή, που την αναπαρήγαγαν πολλά ηλεκτρονικά ΜΜΕ, που απευθύνονται στη νεολαία, ένας 20χρονος, που «έτρεχε σαν τρελός» κατά τις μαρτυρίες των θυμάτων (όχι βέβαια με 358 km/h, ούτε καν με 265, μιας και δεν ήταν κάτοχος Lamborghini αλλά ενός Renault twingo), επιχειρώντας να προσπεράσει μια μηχανή συγκρούστηκε μαζί της και έπεσε πάνω σε μια ομάδα παιδιών που περίμεναν στη στάση να πάρουν το λεωφορείο λίγο έξω από την Ιεράπετρα. Σύμφωνα με την «Ελευθεροτυπία» (4 Αυγούστου), εξετάζεται το ενδεχόμενο να έκανε κόντρα: 16 τραυματίες, οι 13 ηλικίας 6-12 ετών, ανάμεσά τους και αδέλφια, άλλοι ελαφρύτερα, άλλοι βαρύτερα με εσωτερική αιμορραγία και κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, τεράστια επιχείρηση του ΕΚΑΒ για μεταφορά τραυματιών σε τρία νοσοκομεία διαφορετικών νομών και ετοιμότητα για διακομιδές στην Αθήνα, κινητοποίηση του ιατρικού προσωπικού τουλάχιστον δύο νομών και ταυτόχρονα χειρουργεία. Κινητοποίηση της Τροχαίας, της Πυροσβεστικής και πολλών άλλων…. Αδρεναλίνη… (more…)

Ξέσπασμα, οργή, σύγκρουση, βανδαλισμοί, δακρυγόνα, ασφυξιογόνα, Maalox, μπάχαλοι, πλιάτσικο. Αυτές είναι οι κυριότερες λέξεις που άκουγα την προηγούμενη βδομάδα. Προσωπικά συμφωνώ με το ξέσπασμα αλλά δεν συμφωνώ με το μοίρασμα παπουτσιών στην Τσιμισκή, από σπασμένα καταστήματα μικρομεσαίων. Τις τόσες καταστροφές που έγιναν σε σχολές του πανεπιστημίου. Μακάρι κάποιος από εκεί πάνω να αντιληφθεί γιατί συμβαίνουν όλα αυτά και να γίνει κάτι να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής της κοινωνίας μας. Γιατί με το να λέμε «χουλιγκάνια είναι τα σπάνε για να τα σπάνε» και να μην δίνουμε καμία σημασία μετά, δεν είναι σωστό. Κανείς δεν τα σπάει για να τα σπάει. Άλλοι το κάνουν εξαιτίας οικονομικών λόγων, άλλα παιδιά από διαλυμένες οικογένειες που έχουν φάει την εφηβεία τους στα αναμορφωτήρια έχουν συγκεντρώσει τόση οργή που κάπου πρέπει να βγει. (Γιατί μέσα στα σωφρονιστικά μας ιδρύματα μπορείς σε πολύ μικρό διάστημα να εξελιχθείς σε ένα τέρας. Άσχετο που θα έπρεπε να είναι η ακριβώς αντίθετη η λειτουργία τους.) Άλλοι από έλλειψη παιδείας και άλλοι από την σύγχρονη ανάγκη που μας έχει δημιουργηθεί, τον καρκίνο της κοινωνίας μας, να αποκτήσουμε όσα περισσότερα χρήματα μπορούμε με τον πιο εύκολο τρόπο.

Θα κλείσω με τα 2 θετικά στοιχεία που είχαν οι τελευταίες μέρες. Το πρώτο είναι η αυθόρμητη αντίδραση του κόσμου. Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι ό,τι και να γίνει έχουμε συνηθίσει και δεν μας φαίνεται τίποτα άξιο αντίδρασης. Δεύτερον αυτές τις μέρες χάρηκα ακόμη περισσότερο το ποδήλατο μου. Η αυτονομία που έχουμε στην μετακίνηση μας φανέρωσε την σπουδαιότητα της. Όταν δεν είχε λεωφορεία ούτε ταξί εγώ έπαιρνα το ποδηλατάκι μου κ έφευγα και άφηνα πίσω μου ουρές τον κόσμο να περιμένει στην πιάτσα των ταξί, στις στάσεις ή να ξεκινάει σιγά σιγά με τα πόδια να γυρίσει στο σπίτι του. Επιπλέον οι άδειοι δρόμοι (κλειστοί από την αστυνομία) ήταν μία ανάσα από την πηγμένη καθημερινότητα μας και ένα παράθυρο με θέα σε μία φανταστική πόλη χωρίς αυτοκίνητα, σε μία ήρεμη, γαλήνια πόλη. Μπράβο και σε όλους τους ποδηλάτες, που έχω την εντύπωση ότι αυξήθηκαν τις τελευταίες μέρες, που παρά το κρύο μετακινήθηκαν με ποδήλατο. Δεν είχαν όμως και πολλές επιλογές…

Την Τρίτη 2 Δεκεμβρίου έγινε συνάντηση αντιπροσώπων του www.podilates.gr με τον υφυπουργό ΠΕΧΩΔΕ Θεμιστοκλή Ξανθόπουλο. Συζητήθηκαν θέματα, μόνιμα αιτήματα των ποδηλατών από την Αθήνα, όπως η είσοδος τους με το αγαπημένο μας μέσο σε Μετρό και ΗΣΑΠ. Περισσότερα για την συνάντηση μπορείτε να βρείτε εδώ.

Εμείς αντίθετα στην Θεσσαλονίκη δεν έχουμε ηλεκτρικό σιδηρόδρομο. Το μετρό όμως τώρα φτιάχνεται. Και αναρωτιέμαι εγώ..πρέπει να να περιμένουμε πρώτα να γίνει για να αρχίζουμε να διεκδικούμε την είσοδο μας με το ποδήλατο μας στους συρμούς; Προφανές είναι ότι πρέπει να ξεκινήσουμε από τώρα για να έχουμε επιτύχει κάτι μέχρι το πολυπόθητο 2012 που λένε ότι θα παραδοθεί το έργο.

Το πως θα το πετύχουμε θα καθοριστεί στην πρώτη μας συνάντηση. Mε το καλό…

Γράφει ο Malcolm Brabant

Λυπάμαι που δεν αποφεύγω την κοινοτοπία, αλλά η υποδομή που απέκτησε η Αθήνα λόγω των Ολυμπιακών, εκπολίτισε την πρωτεύουσα της Ελλάδας θεαματικά. Το δίκτυο συγκοινωνιών, με τις λογικές τιμές εισιτηρίων, συνέβαλε στη μείωση των ρύπων και της κίνησης. Η ζωή στην Αθήνα είναι πιο άνετη από τότε που ξεκίνησα τις ανταποκρίσεις μου από την Ελλάδα το 1989. Μερικές από τις εμπνευσμένες αποφάσεις ήταν η πεζοδρόμηση της Απ. Παύλου, της Δ. Αρεοπαγίτου και της Ερμού. Οι περιοχές αυτές έγιναν πιο ανθρώπινες και έδωσαν τη δυνατότητα στον κόσμο να απολαύσει την ατμόσφαιρα και να θαυμάσει τα αξιοθέατα.

Η πιο αυστηρή κριτική μου για την Αθήνα αφορά τη σχεδόν παντελή έλλειψη ποδηλατοδρόμων. Θα ήμουν ευτυχής αν μπορούσα να βγω με τον εννιάχρονο γιο μου με ποδήλατο στην πόλη. Είμαι παντρεμένος με Δανέζα και μία από τις μεγάλες μας απολαύσεις είναι να ανακαλύπτουμε την Κοπεγχάγη πάνω σε δύο ρόδες. Εκεί, οι ποδηλάτες αντιμετωπίζονται ως ιερές αγελάδες και έχουν στη διάθεσή τους ένα δίκτυο ποδηλατόδρομων που τους παρέχουν σχεδόν πλήρη ασφάλεια. Στην Αθήνα, οι ποδηλάτες παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια κάθε φορά που βγαίνουν στους δρόμους. Η Κοπεγχάγη είναι επίπεδη. Η Αθήνα, όχι. Οι Δανοί κάνουν ποδήλατο για να διατηρούνται ζεστοί. Οι Αθηναίοι αποφεύγουν να ιδρώνουν. Πιστεύω, όμως, ότι η Αθήνα θα μπορούσε να διδαχθεί από την ποδηλατική πολιτική της Κοπεγχάγης. Τα οφέλη για το περιβάλλον και την υγεία είναι προφανή. Μια άλλη εξέλιξη, που με έχει ενθουσιάσει, είναι η εγκατάσταση δωρεάν ασύρματου Ιντερνετ στο Σύνταγμα και αλλού. Μου επιτρέπει να στέλνω τηλεοπτικές εικόνες στο Λονδίνο και είμαι βέβαιος ότι βοηθάει εξίσου και άλλους που βασίζονται στη νέα τεχνολογία. Η ΠΓΔΜ έχει στόχο να εγκαταστήσει ασύρματο δωρεάν Ιντερνετ σε όλη τη χώρα. Αν ήμουν Ελληνας υπουργός θα ήταν ζήτημα εθνικής περηφάνιας να τους ξεπερνούσα.

* Ο Malcolm Brabant είναι ανταποκριτής του BBC στην Αθήνα.