Post edited 2:18 am – March 20, 2011 by panos
Tο Restoring ξεκίνησε αν και με αργούς ρυθμούς.
Εξ΄αρχής όμως αντιμετώπισα πολλά προβλήματα που δεν τα περίμενα. Προβλήματα που προκλήθηκαν από την επί 30 χρόνια έκθεση του ποδήλατου στις καιρικές συνθήκες( σε ρετιρέ χωρίς ίχνος μαρκίζας ή τέντας από επάνω του).
Τα προβλήματα λοιπόν που αντιμετώπισα είναι τα εξής:
1) Οι πανάλαφρες αλουμινένιες ζάντες μου είναι πολύ στραβές, με στραβώματα που παραπέμπουν σε χτυπήματα που έγιναν στο μπαλκόνι, όταν τα λάστιχα ήδη είχαν αφαιρεθεί γιατί είχαν παραδώσει το πνεύμα. Αυτού του είδους τα χτυπήματα δεν διορθώνονται με ακτινολόγηση. Ο φίλος ποδηλατάς που τις είδε φρικάρισε και μου είπε ότι δεν διορθώνονται, ενώ εγώ φρικάρισα με την σειρά μου, όταν μου είπε ότι για να πάρω κάποιες αντίστοιχες θα χρειαστεί να του καταθέσω κοντά στα 350€ μαζί με τα κέντρα. Η ατυχία όμως δεν σταματάει εδώ αλλά μώλις άρχισε. Και οι ζάντες που μου χάρισε φίλος και γείτονας ήταν το ίδιο χάλια, αλλά και αρκετά πιο βαριές αν και αλουμινένιες και αυτές.
2) Στην προσπάθεια να λύσω το ποδήλατο και να μείνει σκέτος σκελετός, το πίσω ντεραγιέ που είχε ένα ελατήριο ταλαιπωρημένο, μας άφησε χρόνους (έσπασε το ελατήριο) και ουσιαστικά αχρηστεύτηκε ελλείψει ανταλλακτικού.
3) Στην συνέχεια του λυσίματος και στην προσπάθεια να αφαιρέσω πηρούνι και λαιμό τιμονιού, διαπίστωσα ότι λόγω του ότι το ποδήλατο πατούσε με τις ζάντες και αρκετές φορές στο σημείο εκείνο όταν έβρεχε μαζευόταν νερά έγινε μία παράξενη ηλεκτρόλυση μεταξύ πηρουνιού και λαιμού και έγιναν ένα σώμα μία ψυχή. Για να χωριστούν έκοψα τον λαιμό ψηλά και παρόλο που το πηρούνι αφαιρέθηκε το κομμάτι που είχε μείνει επάνω του δεν έβγαινε ούτε πιάνοντας το κομμάτι στην μόρσα και προσπαθώντας να περιστρέψω το πηρούνι (έφτανε στο σημείο να στρεβλώνει το πηρούνι) , ούτε με ζέσταμα-κρύωμα και τελικά αφαιρέθηκε (ένα μέρος γιατί δεν ξέρω αν τελικά το κρατήσω το πηρούνι) με δράπανο, ξετρυπώντας όλο το αλουμίνιο του λαιμού. Εφτασα δε σε σημείο να <<φάω>> και λίγο μέταλλο από το πηρούνι για να διαπιστώσω ότι το αλουμίνιο είχε ουσιαστικά εισχωρήσει στο ατσάλι.
4) Το ποδήλατο είχε αγορασθεί πρίν 31 χρόνια για προσωπική χρήση και όταν μετά από δύο χρόνο εντάχθηκα σε μία ομάδα ποδηλασίας έκανα κάποιες αλλαγές βελτίωσης για να είναι περισσότερο ανταγωνιστικό με τα ακριβά ποδήλατα εκείνης της εποχής. Στις αλλαγές αυτές ήταν μία 6πλέτα (αντί της 5πλέτας που φορούσε από την μαμά του), και μία δισκομανιβέλα (δισκοβραχίωνα τον λέτε τώρα) αλουμινένια Vitus πολύ καλή η οποία όμως βιδώθηκε από τον ποδηλατά με βίδες σιδερένιες και μαντέψτε τι έγινε…….Εχει κολλήσει και η μόνη ελπίδα είναι κάποιος ειδικός εξωλκέας γιατί ο δικός μου που τον έχω για άλλες δουλειές δεν ταίριαζε ανάμεσα στα μπράτσα.
5) Το παλουκόσελο και αυτό δεν έβγαινε με τίποτε (καλά αυτό είχε από τότε πρόβλημα το θυμάμαι καλά) και πιάνοντάς το στην μόρσα το έκανα πλακέ αλλά το αφαίρεσα.
6) Η σέλα ήταν για τον Π%##$ο από τότε οπότε ακολούθησε τον λαιμό του τιμονιού στην θέση της στον κάδο των αχρήστων.
7) Εφόσον δεν θα χρησιμοποιηθούν οι παλιές ζάντες χρειάζεται και μετατροπή στο πλαίσιο. Συγκεκριμένα άνοιγμα στο πίσω ψαλίδι κατά 6 χιλιοστά έτσι ώστε να χωρέσει η καινούργια ρόδα με το νέο κέντρο και την υποδοχή για κασσέτα 10πλή.
Παρακάτω παραθέτω μία φωτογραφία του σκελετού έτοιμου να αφαιρεθούν και
τα γράμματα – σχέδια και κάποιες ταινίες που είχα βάλει τότε σαν
16χρονος που ήθελα να καλύψω κάποια σημεία για προστασία από αλυσίδα και
σωληνάκια φρένων ταχυτήτων.
Οι λύσεις τώρα στα προβλήματα.
Επειδή θα χρειαστούν αρκετά καινούργια ανταλλακτικά, αντίθετα από ότι πίστευα αρχικά, κατέληξα στο ότι θα επενδύσω χρήματα για μία σοβαρή σειρά ανταλλακτικών γιατί αλλιώς το βάρος ανεβαίνει αλματωδώς.
Συγκρίνοντας ανταλλακτικά διαφόρων εταιριών στην τιμή αλλά και τα βάρη τους κατέληξα στην σειρά Ultegra 6700 της SHIMANO, για πίσω ντεραγιέ, κασσέτα, και πετάλια.
Εκρεμμεί βέβαια το θέμα του δισκοβραχίωνα και της μεσαίας τριβής, τα οποία αν χρειαστούν τελικά αλλαγή θα μπούν και αυτά από την ίδια σειρά.
Το πηρούνι αν τελικά δεν αντέχει (θα αποφανθεί αυτές τις μέρες ο ειδικός) έχω βρεί αλουμινένιο το οποίο θα μου μειώσει το βάρος κατά 400γραμμάρια περίπου σε τιμή 50€.
Λαιμός έχει βρεθεί και πάλι αλουμινένιος παρόμοιος με τον παλιό.
Επίσης βρήκα Σετ τροχών της SHIMANO σε Γερμανικό E-Shop με αρκετά λιγότερα από 100€ (αν και αρχικά το ποδήλατο θα το δοκιμάσω με τους τροχούς του IDEAL Ergomax που αγόρασα προ 1,5μήνα περίπου και κάθονται ακριβώς χωρίς να ενοχλούν πουθενά)
Τέλος το ψαλίδι το άνοιξα με τον εξής τρόπο: δέσιμο με χοντρό σύρμα στο σημείο κάτω από το πίσω φρένο έτσι ώστε να προστατευτεί το σημείο εκείνο που είναι ευαίσθητο από το ξεχείλωμα.
Δέσιμο του ψαλιδιού με αντίστοιχο σύρμα 15 πόντους πίσω από την ένωση της μεσαίας τριβής για αποφυγή προβλήματος στο συγκεκριμένο σημείο.
Ανοιγμα του ψαλιδιού με γρύλο αυτοκινήτο που είναι σε σχήμα ρόμβου όταν ξεδιπλώνει, έτσι ώστε ασκώντας την πίεση να είναι ομοιόμορφη και στα δύο σκέλη του ψαλιδιού και….. βουαλά. Το πλαίσιο καθότι χρωμιομολυβδαίνιο ανταποκρίθηκε και ήρθε ακριβώς εκεί που έπρεπε. Το ρίσκο είναι ελάχιστο καθότι τα 6 χιλιοστά της διαφοράς καλύπτονται χωρίς κίνδυνο για το πλαίσιο και την αντοχή του και δημιουργεί και κάποιες πολύ γλυκές καμπύλες εκεί που ήταν εντελώς ευθεία τα στελέχη κάνοντάς το και πιό όμορφο.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…..
οπότε θα γλιτώσω την κατασκευή των αυτοκόλλητων αλλά και το βάψιμο.
