Η συμποδηλάτισσα Ελένη έγραψε ένα κείμενο για την ανάπλαση της νέας παραλίας. Διορθώσεις αλλαγές, πριν το ανεβάσουμε.

Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Είπα θα πάρω το ποδήλατο για μια βόλτα στην παραλία. Ο καιρός ιδανικός. Φόρεσα τα γάντια μου, κατέβασα το ποδήλατο με το ασανσέρ και ξεκίνησα μαζί με την αδερφή μου.
Όλα ήταν όμορφα. Κόσμος με ποδήλατα, έκρυθμη κυκλοφορία στο κέντρο της πόλης, κάποιοι περπατούσαν, άλλοι έτρεχαν παρέα, κάποιος ψάρευε, άλλος έτρωγε το παγωτό του.
Τίποτε δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε. Το απόλυτο σοκ. Φτάνοντας στο περιφραγμένο πάρκο πίσω από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου αντίκρισα μια απαράδεκτη εικόνα. Δέντρα κομμένα. Τα δέντρα που μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα χαιρόμασταν τον ίσκιο τους, τώρα κείτονταν στα πλακάκια. Με έθλιψε
βαθύτατα η εικόνα. Μεγαλώνοντας σε χωριό έχω μάθει να σέβομαι την φύση και να βοηθώ όσο μπορώ στην ανάπτυξή ενός φυτού ποτίζοντάς το, κλαδεύοντας το αλλά ποτέ αφαιρώντας του τη ζωή. Την θλίψη μου διαδέχτηκε η οργή. Οργή για αυτούς που αποφάσισαν την κοπή των δέντρων. Για αυτούς που στο σχέδιο “ανάπλασης” φρόντισαν να μελετήσουν την κοπή των δέντρων. Για αυτούς που δεν φρόντισαν να μελετήσουν και να σχεδιάσουν την ανάπλαση σύμφωνα με τα δέντρα αλλά τα δέντρα να κοπούν βάση
σχεδίου “ανάπλασης”.
Ανάπλαση. Ακούγοντας τη λέξη σκέφτεται κανείς ότι προέρχεται από τη λέξη ανά και το ρήμα πλάσσω. Αναμορφώνω δηλαδή. Σε μια προσπάθεια να κατανοήσω καλύτερα την έννοια ης λέξης άνοιξα το λεξικό.
Έλεγε. “ ανάπλαση, η εκ νέου πλάση, ανασχημάτιση” και συνέχιζε.. “ήδη από τον 8ο αιώνα π.Χ. συναντάμε τη λέξη πλάσσω στον Ησίοδο. Η λέξη πλάσσω έχει τη δισύλλαβη λέξη pela που σημαίνει ευρύς, πλατύς και επίπεδος για τα οποία βλέπε παρακάτω τα αρχαία ομόριζα πέλαγος και πλάκα.”
Μάλιστα είπα. Γι’αυτό λοιπόν επέλεξαν τη λέξη ανάπλαση. Δεν ήταν τυχαίο. Η λέξη μου έδινε απαντήσεις τώρα. Απάντηση γιατί κόπηκαν τόσα δέντρα. Προφανώς τα σχέδια τους περιέχουν μελέτη για πλατιούς χώρους. Οι οποίοι αποτελούνται από τόνους τσιμέντο, πλακάκια, μάρμαρο.
Παραδείγματα πολλά μέσα στην πόλη. Το νέο δημαρχείο ένα τεράστιο τσιμέντο με σκάλες και παράθυρα. Ο σιδηροδρομικός σταθμός μια πελώρια έκταση χωρίς μελέτη δέντρων μέσα στα όριά της. Ο σταθμός των ΚΤΕΛ δυτικά ομοίως. Τσιμέντο, άσφαλτος, τσιμέντο. Το εμπορικό κέντρο COSMOS κακή εκμετάλλευση του χώρου.
Ένας τεράστιος χώρος στάθμευσης με δέντρα μετρημένα στα δάχτυλα. Η Apollonia Politia τα ίδια.
Kαι ερχόμαστε στο εξής ερώτημα. Γιατί δεν φροντίζουν να περιέχονται δέντρα στα σχέδιά τους; Τους χαλάνε την αισθητική; Μήπως η αισθητική αυτών των ανθρώπων δεν είναι η κατάλληλη να κρίνει το κοινό καλό; Ποιος ήταν αυτός ή αυτοί που μελέτησαν την κοπή των δέντρων; Είμαι πεπεισμένη ότι δεν είναι οι κατάλληλοι άνθρωποι να αποφασίσουν γιατί σαφέστατα έχουν έλλειψη καλαισθησίας, έλλειψη
ευθύνης και σεβασμού στις νεότερες γενιές.
Αφήνοντας το κομμάτι των ερωτήσεων θα θίξω κάτι άλλο που μου έκανε εντύπωση. Η γρήγορη κοπή των δέντρων και η καταστροφή της παραλίας. Το μέρος Α, το καταστροφικό μέρος του σχεδίου εκτελέστηκε εύκολα και γρήγορα. Τώρα για το μέρος Β αυτό της δημιουργίας δεν μπορώ να γνωρίζω. Με λίγη θέληση τα πράγματα μπορούν να πάρουν τον δρόμο τους και να αρχίσουν οι μηχανές να δουλεύουν
σε αξιοπρεπείς ρυθμούς. Διαφορετικά δεν θα ήθελα να συναντήσω την ίωση που κυκλοφορεί πολύ τελευταία. Την Αδράνεια. Η κουραστική πλέον κατάσταση. Όπου αδράνεια οργανωτικότητα 0 (μηδέν). Ευθύνη 0. προνοητικότητα 0. Φαντασία 0,2 αυτογνωσία 3.

Η γενιά που ήταν σε καίριες θέσεις και καλούνταν να πάρει υπεύθυνες αποφάσεις για το μέλλον, το σημερινό παρόν έπασχε σημαντικών χαρακτηριστικών. Η δική μας γενιά ας κάνει την διαφορά παρακαλώ. Καθισμένοι στο καναπέ μας γκρινιάζοντας στον διπλανό μας δεν πετυχαίνουμε τίποτα. Η θέληση να ακουστούμε και να
ακουστούν οι επιθυμίες μας είναι έκδηλη. Ακούγεται ο ήχος των σιγοβραζόντων ερωτηματικών μας και των θέλω μας. Είμαι σίγουρη ότι πολλοί εκεί έξω επιζητούν νέες ιδέες που δεν λιμνάζουν, με φαντασία, διαλλακτικότητα, διάλογο, καινοτομία. Αυτές τις παρωπίδες είναι καιρός να τις αποχωριστούμε. Δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Μόνο κακό κάνουν.
Επιτέλους λίγο φως. Ζούμε σε μια χώρα με τόσο ήλιο, στο καλύτερο οικόπεδο του πλανήτη όπως είχε πει κάποιος και το μόνο που καταφέρνουμε είναι να ζούμε ανάμεσα σε τόσους μίζερους σκοτεινούς ανθρώπους που κολλάνε την μιζέρια και στους υπόλοιπους.
Αν τους αρέσει αυτός ο τρόπος ζωής ας τον κρατήσουν στα όρια εντός του οίκου τους. Επιλέγω να βάλω την στασιμότητα στην άκρη. Θέλω να περάσω. Θέλω να ποδηλατήσω στην Θεσσαλονίκη. Να βρω κι άλλους ανθρώπους που διεκδικούν, που ζητούν το καλύτερο δυνατό για την καθημερινή αξιοπρεπή συμβίωση. Αξιοπρέπεια.
Μια έννοια που δεν την διαπραγματεύομαι.
Η ανάπλαση αποτελεί γεγονός πλέον. Όπως συμβαίνει συνήθως, κάτι που αποφασίστηκε από λίγους για τους πολλούς. Καλό θα ήταν, πριν την υλοποίηση ενός σχεδίου να παρουσιάζεται ένα πλάνο στον τύπο, το ίντερνετ ή και σε ανοιχτή συνέλευση στο δημαρχείο για να ακούγονται ιδέες και να προλαμβάνονται ενέργειες
παρόμοιες με το κόψιμο των δέντρων.
Κάπου εδώ θα κλείσω το σύντομο κείμενο μου. Θέλω να πιστεύω ότι όσο περνάει ο καιρός αυτή η χώρα θα κάνει βήματα μόνο μπροστά. Όπως είπε ένας φίλος έχουμε φτάσει στον πάτο και μόνο προς το καλύτερο μπορεί να αλλάξει η κατάσταση. Πώς μπορεί να αλλάξει ρώτησες; Λίγα πράγματα χρειάζονται. Αφύπνιση. Εδώ φαντάζομαι δεν χρειάζεται και μεγάλη προσπάθεια γιατί οι λογαριασμοί της ΔΕΗ έχουν ξυπνήσει
πολλούς. Διάλογος. Για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Με τον διάλογο προκύπτει η συλλογή ιδεών και αξιοποίηση αυτών. Τέλος έργα με ουσία που θα προάγουν πολιτισμό.
Δεν θέλει κόπο..