Είχε αναλάβει η μαρία να γράψει ένα κείμενο για τους ποδηλάτες που δεν σέβονται πεζούς. Έτοιμο. Σχόλια διορθώσεις.

A city, its space. The crowd, us humans

Ο κόσμος δημιουργήθηκε και το θαύμα της ζωής πλέχτηκε σε κάθε μία σπιθαμή αυτής της γης. Αυτό που είμαστε εμείς, είναι και αυτός ο πλανήτης. Ένας ζωντανός οργανισμός που ζει, αναπνέει, αισθάνεται. Οι φλέβες της γης – οι ποταμοί, το δέρμα της – το χώμα, η ζωή – τα δέντρα και ότι κινείται πάνω σ’ αυτήν.
Ποια είναι η θέση μας πάνω σε αυτόν τον πλανήτη; Γιατί να χάνουμε τις πραγματικές αξίες της ζωής και γιατί να μην προσπαθούμε να συνυπάρξουμε αυτόν τον ζωντανό οργανισμό; Είμαστε παγιδευμένοι σε μια πόλη ενώ ανήκουμε σε ένα όμορφο καταπράσινο τοπίο. Δεν αναζητούμε ούτε γαλήνη, ούτε ηρεμία παρά μόνο
τους γρήγορους ρυθμούς και τις επαγγελματικές ευκαιρίες των αστικών κέντρων.
Ήρθε η ώρα λοιπόν να φέρουμε μια αίσθηση διαφοράς στο μέρος που ζούμε επειδή το αξίζουμε, μας ανήκει και μπορούμε να το επαναφέρουμε στην αρχική του μορφή. Βγάζουμε φτερά και φεύγουμε σε μέρη τα οποία δεν υπάρχουν εκεί που ζούμε. Το σώμα μας συνεχώς αναζητεί τις φυσιολογικές συνθήκες, αντ’ αυτού,
εμείς το καταπιέζουμε μέσα στον θόρυβο, το καυσαέριο, τα μικρόβια, τα νεύρα, πράγματα εντελώς αφύσικα για τον ανθρώπινο οργανισμό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αρρωσταίνουμε και να βρισκόμαστε σε ένα διαρκή πόλεμο με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Αυτά είναι τα δικαιώματα του ανθρώπου. Να τη ζει τη φύση. Να την αισθάνεται γύρω του και να επικοινωνεί με αυτή. Αν υπάρχουν όλα, υπάρχει και ο σεβασμός απέναντι και στη φύση αλλά και στους άλλους ανθρώπους. Η δύναμη αυτής, μεγαλύτερη από τη δική μας, γιατί εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε ότι αυτοκτονούμε, ενώ αυτή, κάνει τα πάντα για να σωθεί και να ξαναδημιουργηθεί. Οπότε, ας συνεργαστούμε μαζί της για ένα όμορφο και υγιέστατο περιβάλλον άξιο για κάθε χτύπο της καρδιάς μας.
Ας σκεφτούμε τώρα όλη αυτήν την αρμονία να ενσωματώνεται στις πόλεις, εκεί που κανείς δεν θα μπορούσε να διανοηθεί ότι μπορεί να υπάρξει αλλαγή. Ποια είναι η πραγματικότητα; Αυτό που ζούμε; Ο πανικός της κίνησης στους δρόμους και η βιασύνη του καθενός να φτάσει γρήγορα στον προορισμό του με οποιοδήποτε
μέσον; Μετατρεπόμαστε σε κάτι που δεν είμαστε. Αντί για πόδια έχουμε ρόδες και αντί για φωνή, έχουμε κόρνα. Το συγκεκριμένο φαινόμενο συμβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι ΔΕΝ το αντιλαμβανόμαστε. Γινόμαστε κρίκος αυτής της ψεύτικης αλυσίδας και αυτομάτως φερόμαστε σαν κατασκευάσματα μιας σύγχρονης και απολίτιστης κοινωνίας. Μπορούμε να αλλάξουμε; Θέλουμε να αλλάξουμε; Ποια η θέση μας απέναντι σε όλο αυτό το παρασκήνιο; Ας πάρουμε κάποιους ρόλους λοιπόν. Είμαστε είτε πεζοί, είτε οδηγοί, είτε ποδηλάτες. Ο νέος μας ρόλος λοιπόν θα συνοδεύεται από μία νέα οδηγία : τον σεβασμό.
Είναι γνωστό πως στην πόλη μας σημειώνονται κρούσματα μεταξύ οδηγών, ποδηλατών και πεζών. Τα τελευταία χρόνια φάνηκε μια βελτίωση στη συμπεριφορά μεταξύ οδηγών και ποδηλατών. Τα ποδήλατα πλέον μπορούν να μεταβούν σε διάφορα σημεία της πόλης συνυπάρχοντας, εν ολίγοις, ειρηνικά με τα άπειρα
αυτοκίνητα και μεταφορικά μέσα. Παρόλα αυτά όμως, η μετακίνησή τους μπορεί να αποβεί μοιραία λόγω των μη σωστά κατασκευασμένων ποδηλατοδρόμων. Οπότε, καταλαβαίνουμε πως και ίδια η πολιτεία πρέπει να σεβαστεί τις ανάγκες ενός ποδηλάτη. Τηρούνται οι κανόνες ποδηλατοδρόμων ; Πώς μπορούμε να επαγρυπνήσουμε το δήμο πάνω σε αυτό το θέμα;
Πάμε όμως να εξετάσουμε ένα πιο λεπτό ζήτημα. Αυτό μεταξύ των πεζών και των ποδηλατών. Σαν σωστοί πολίτες αυτής της κοινωνίας καλό θα ήταν να προσπαθούμε να συμμορφώσουμε εκτός από τους εαυτούς μας και τους υπολοίπους έτσι ώστε να μετακινούμαστε ειρηνικά και με σεβασμό. Αλλά στην ιδιότροπη συμπεριφορά και νοοτροπία μας, έχουμε το χαρακτηριστικό της ‘‘απόλυτης ελευθερίας’’.
Δίνοντας αυτόν τον χαρακτηρισμό, εννοούμε πως αφού μας δοθεί ένα δικαίωμα, το εκμεταλλευόμαστε χωρίς να σκεφτόμαστε τους υπόλοιπους, χωρίς να σεβόμαστε, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε την αρνητική εικόνα που παρουσιάζουμε και το κακό  που ίσως προκαλούμε.
Από τις λίγες ομορφιές που διαθέτει η πόλη μας, η πιο εξεζητημένη είναι η παραλία, η προέκταση του λιμανιού. Επισκέπτες από όλον τον κόσμο, τα περίχωρα, τις μακρινές συνοικίες, απολαμβάνουν ξέγνοιαστες βόλτες δίπλα στο απέραντο γαλάζιο με φόντο την μαρμάρινη ιδέα της πόλης. Όλοι αυτοί πεζοί και αρκετοί από εμάς με ποδήλατο. Οι επισκέπτες ανέμελοι στην ιδέα της βόλτας, λοξοδρομούν και μπαίνουν στον ποδηλατόδρομο με αποτέλεσμα να δέχονται καταιγισμό κουδουνισμάτων και αρνητικών σχολίων από τους ποδηλάτες. Εδώ, δίνουμε κίτρινη κάρτα στους ποδηλάτες που δεν σκέφτονται ότι οι πεζοί δεν χωράνε στην παραλία και ότι δεν τους έχουν δοθεί ίσα δικαιώματα μετακίνησης. Συχνό φαινόμενο είναι και το γεγονός όπου οι ποδηλάτες περνούν τα φανάρια με κόκκινο με αποτέλεσμα να διακινδυνεύουν τις ζωές τους αλλά και να ενοχλούν τους πεζούς στις διαβάσεις. Το ερώτημα είναι : τι μπορεί να γίνει για τη συγκεκριμένη παράβαση; Πού είναι η πολιτεία όταν την χρειαζόμαστε και πότε θα μάθει ο νέο-Έλληνας να υπακούει σε
νέους κανόνες ασφάλειας και μετακίνησης; Η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες που δεν έχουν σωστό κώδικα κυκλοφορίας και όλα ξεκινούν από εκεί. Το ποδήλατο είναι επικίνδυνο και ενοχλητικό σε ένα
δρόμο πολλών πεζών. Και αφού δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους ποδηλάτες – πεζοί, αντί να αρχίσουμε σχέδια επιμόρφωσής τους, καλό θα ήταν η πολιτεία να ενδιαφερθεί για την ασφάλεια, πολυτέλεια και άνεση ενός πεζού και ποδηλάτη. Τα έργα στη χώρα μας αργούν να γίνουν με αποτέλεσμα να προκαλούν μεγαλύτερη κίνηση, αργοπορία και πανικό στους κατοίκους της. Πρόσφατα, με τη νέα ιδέα ανάπλασης πάρκων στην Θεσσαλονίκη, όχι μόνο κατεδάφισαν δέντρα αλλά μετέτρεψαν την κεντρική παραλία σε ένα άχαρο εργοτάξιο που σύμφωνα με πληροφορίες, θα διαρκέσει 2 χρόνια. Από πού να αρχίσω και που να τελειώσω; Και
μετά θέλουμε να θεωρούμαστε Ευρωπαϊκή Χώρα; Πως θα πάμε μπροστά αν δεν τηρούμε τις προδιαγραφές μιας σωστής κοινότητας; Το ποδηλατικό στοιχείο στην πόλη μας είναι αρκετά διαδεδομένο αλλά δυστυχώς,
χωρίζεται σε πολλά τμήματα και το κάθε ένα λειτουργεί μόνο του και σπάνια ενώνονται για ανταλλαγή απόψεων και αποφάσεων. Το παράδειγμα άλλων πόλεων όμως, όπως η Αλεξανδρούπολη, η Λάρισα και το Ηράκλειο που μαζεύουν στις εβδομαδιαίες ή και καθημερινές ποδηλατοβόλτες, είναι πραγματικά μεγαλειώδες.
Φανταστείτε μία τέτοιας εμβέλειας ένωση, πόσο μεγάλη δύναμη θα είχε και πόσες αλλαγές θα μπορούσε να φέρει σε μια πονεμένη πόλη σαν τη Θεσσαλονίκη μας.
Έχουμε τόση νεολαία, τόσο υπέροχο νέο κόσμο, τόσους ποδηλάτες… Ας το εκμεταλλευτούμε. Ας κάνουμε εμείς την αλλαγή. Μπορούμε. Είμαστε το νέο αίμα, διαφέρουμε από τις προηγούμενες γενιές, έχουμε φρέσκιες ιδέες και η φωνή μας και οι πράξεις μας μπορεί να είναι η αλλαγή αυτού του τόπου…

Οι πεζοί παραβιάζουν κόκκινο σηματοδότη διαρκώς, χωρίς όμως να ενοχλούν ποδηλάτες ή μηχανοκίνητα. Γιατί ακριβώς δε μπορούν να τους ενοχλήσουν. Αντίθετα όταν ένα μηχανοκίνητο παραβιάζει κόκκινο σηματοδότη, ενοχλεί ποδηλάτες και πεζούς και όταν ένας ποδηλάτης παραβιάζει κόκκινο σηματοδότη ενοχλεί τους πεζούς. Ακριβώς γιατί μπορεί να το κάνει. Αν χωθεί ένα ποδήλατο σε μία διάβαση οι πεζοί θα σταματήσουν για να μη χτυπήσουν.

Με λίγα λόγια ο ποδηλάτης μπορεί να ενοχλήσει τον πεζό παραβιάζοντας τον κόκκινο σηματοδότη. Αντίθετα ο πεζός δε μπορεί εκ των πραγμάτων (για να μη χτυπήσει) να ενοχλήσει έναν ποδηλάτη παραβιάζοντας τον κόκκινο σηματοδότη.

Αυτό είναι περίπτωση μία στο εκατομμύριο, δε θα ασχοληθούμε με αυτό. Σωστά; Σωστά. Εμείς μιλάμε για αυτό που βλέπουμε καθημερινά μπροστά μας. Ποδηλάτες να κόβουν το δρόμο σε πεζούς.

Το κάνεις εσύ, το κάνω και γω. Κόβω το δρόμο στον πεζό.

Οι πεζοί περνάνε με κόκκινο μόνο όταν τους παίρνει, αυτό σου λέω. Όταν δεν ενοχλούν δηλαδή. Γιατί αν πάνε να περάσουν με κόκκινο ενοχλώντας θα τους χτυπήσει αυτός που ενοχλούνε. Κατάλαβες;

Καλά κάνεις και τα έχεις έτσι στο μυαλό σου! Όσον αφορά τα φανάρια εννοώ!