Πριν από περίπου ένα χρόνο

Πριν από περίπου ένα χρόνο, τέτοια εποχή ξεκινούσε η προσπάθεια των Ποδηλατών Θεσσαλονίκης. Κανά-δυό δοκιμαστικά sites, αρκετά δοκιμαστικά(άθλια) logos… Στο τέλος καταλήξαμε σε αυτά που ξέρετε!

Η προσπάθεια δεν ήταν εύκολη. Ήθελε αφοσίωση και πολύ χρόνο διαθέσιμο. Στην αρχή η προσπάθεια ήθελε προώθηση. Οι ποδηλάτες της Αθήνας με χαρά μας έβαλαν στα links τους (ο σύνδεσμος αυτός αποτελεί τον πιο “ενεργό” μας). Σε όλα τα γνωστά φοιτητικά forums μπήκε ανακοίνωση για την προσπάθεια που ξεκινά. Το stencil στον ποδηλατόδρομο της παραλίας βοήθησε πάρα πολύ. Υπήρξε και μια πρώτη επικοινωνία με το bikerespect που ελπίζαμε ότι θα στήριζε την προσπάθεια μας μιας και θέλουμε τα ίδια πράγματα αλλά διαψευστήκαμε. Λογικό θεωρήσαμε καθώς δεν γνωρίζει τι ακριβώς είμαστε.

Τέλος πάντων αφού έγιναν όλα αυτά έπρεπε να περιμένουμε για να το μάθει κόσμος. Αρθράκια όσο πιο τακτά γινόταν για να υπάρχει ένα διαρκές ενδιαφέρον για να μπει κάποιος και υπομονή.

«11 Φεβρουαρίου λοιπόν και μέσα σε 1μήνα και 10 μέρες είχαμε 30 καινούρια μέλη!!!» Τώρα που ξαναδιαβάζω τα παλιά άρθρα μου φαίνεται λίγο αστείο, αλλά τότε ήταν πάρα πολύ σημαντική η αύξηση αυτή. Από το τίποτα να έχεις ξαφνικά 30 μέλη.. Ποιος θα μου το έλεγε ότι σε ένα χρόνο θα έχουμε 500!

21-2-2009 Ποδηλατική ημερίδα στην Αθήνα

Από όλη την Ελλάδα οι ποδηλατικές ομάδες ενημέρωναν για τις δράσεις τους και τις κινήσεις που κάνουν. Όταν ανέβηκα να μιλήσω διαπίστωσα ότι δεν έχω κάτι να πω οπότε.. «εεε, εμείς τώρα ξεκινήσαμε να λειτουργούμε, πριν 2 μήνες….. Δεν έχουμε κάνει ακόμη την πρώτη συνάντηση… θα σας πω περισσότερα του χρόνου!»

21-3-2009 Πρώτη Συνάντηση

11 άτομα στην πρώτη συνάντηση. Μερικοί χάθηκαν στην συνέχεια, άλλοι στήριξαν την προσπάθεια με όλες τους τις δυνάμεις. Δεύτερη συνάντηση, τρίτη και μπήκε το νερό στο αυλάκι..

13 Νοεμβρίου 2009 τώρα, και έχω να θυμάμαι. Την πανελλαδική ποδηλατοδρομία που οργανώσαμε με μεγάλη επιτυχία, την δράση μας «Σώστε τον ποδηλατόδρομο» και τα κολονάκια που εντέλει μπήκαν, την επιτυχία μας στο θέμα του ΟΣΕ και την ελεύθερη είσοδο των ποδηλατών στον προαστιακό της Θεσσαλονίκης, το  μηνιαίο CMR που συμμετείχαμε, τις ποδηλατοβόλτες που κάναμε, τα άτομα που γνώρισα και πραγματικά είμαι χαρούμενος που είχα την ευκαιρία.

Γράφει ο Παναγιώτης

To Βάπτισμα του Πυρός

(ή ,πιο λαϊκα, η πρώτη μου βόλτα με τους Ποδηλάτες Θεσσαλονίκης)

Στις 18.00 η ώρα, το Σάββατο τους συνάντησα στο Λευκό Πύργο, στο καθιερωμένο τους ραντεβού ακριβώς μπροστά  από τις τουαλέτες του Δήμου. Ως ομάδα φαίνεται πως λειτουργεί άκρως αποτελεσματικά, αφού ακόμα και το μέρος συνάντησής τους βολεύει ιδιαίτερα: τη συγκεκριμένη μέρα με το που έφτασα, πήγα για κατούρημα, ενώ αυτοί μου πρόσεχαν το ποδήλατο! Ούτε πάρκινκ να είχα πληρώσει και τους ευχαριστώ δημόσια για αυτό.

Πέρα από το αξιοσημείωτο συναπάντημα, αυτό που έμαθα εκείνη την ημέρα ήταν πως η πορεία δύο ποδηλατών στον ίδιο δρόμο δεν είναι τόσο έυκολη όσο είναι η πορεία ενός μόνου. Όταν στούκαρε στην πίσω μου ρόδα ο ιδρυτής της ομάδας των Ποδηλατών, αντιλήφθηκα πως το απότομο φρενάρισμα, που συνήθιζω να κάνω όταν οδηγάω μόνος μου στο δρόμο, είναι επικίνδυνο όταν από πίσω ακολουθεί άλλος. Εκείνος επέμενε πως έφταιγαν τα φρένα του, αλλά εγώ εκείνη τη στιγμή συνομιλούσα με τον εαυτό μου…

“Λάζαρε, αγόρι μου… Όταν η πόλη γίνει, όπως την ονειρεύτηκες…. όταν οι δρόμοι γεμίσουν με ποδήλατα, μικρά και μεγάλα, λεπτά ή χοντρά, μονόχρωμα ή χρωματιστά, γυναικεία ή ανδρικά, παιδικά ή κανονικά, πράσινα ή μπλέ ή πράσινα με μπλε… τότε πώς- πώς θα συνυπάρχουν οι άνθρωποι μεταξύ τους..; Αν δε μάθεις από τώρα να έχεις το νου σου στον/ην συμποδηλάτη/ισσα που ακολουθεί..;! Που έτυχε βρε αδερφέ, να ξύπνησει 5 λεπτά αργότερα από σένα και εσύ την/τον προσπέρασες ή να σε γουστάρει ρε παλιόπαιδο και σε ‘χει πάρει στο κυνήγι ή να έτυχε, απλά ρε χαζέ, να συναντήθηκαν οι δρόμοι σας! Ε; Πώς; Πώς αγόρι μου..;”

Τώρα ξέρω: Κοιτάζω πίσω μου όχι μόνο για τα αυτοκίνητα, αλλά και για τους ποδηλάτες της Θεσσαλονίκης..

Σας ευχαριστώ πολύ,

Μπάικ δε Σίτυ

Το Ημερολόγιο 2 Ταξιδευτών

Παρασκευή 10 Ιουλίου 2009

10:20 Είμαι κομμάτια. 20 λεπτά μετά την έναρξη του ταξιδιού οι δυνάμεις μου με εγκατέλειψαν κάπου ανάμεσα στην Πυλαία και το Πανόραμα. Η κατάσταση είναι αισιόδοξη!
11:02 Και άλλη στάση μετά το Πανόραμα. Η ανηφόρα είναι δύσκολη αλλά φαίνεται να τα καταφέρνουμε.

14:06 Φτάσαμε στην κορυφή!!! Τρέλα! Μπροστά μας απλώνεται όλος ο κάμπος. Τρελή κατηφόρα! Θα πάρουμε το αίμα μας πίσω… ΥΓ ..πριν πεθάνουμε….

Παρασκευή 10 Ιουλίου 2009

21:55 Έχουμε κάνει 50 χλμ και ψιχαλίζει . έτσι αποφασίσαμε να στήσουμε σκηνή. Πετύχαμε ένα εγκαταλελειμμένο αναψυκτήριο που έμοιαζε τέλειο! Εμ δενήταν! Η αυτό δεν είναι τέλειο ή εμείς δεν ήμασταν έτοιμοι για την επιστροφή στην φύση. Όλο θόρυβοι ακούγονται γαμώ την φύση μου!!

Δευτέρα 13 Ιουλίου 2009

00:15 Μόλις βγήκα από το μπάνιο. Είμαι πάρα πολύ κουρασμένος. Νομίζω ότι θα κοιμηθώ πάνω στο μολύβι. Απλά ήθελα να πω ότι το ταξίδι είχε το καλύτερο φινάλε. Κατάβαση με τους «επαγγελματίες» ποδηλάτες από το Πανόραμα. Και τώρα νάνι…

Η ιδέα είχε πέσει στο τραπέζι από παλιά. Να ‘ναι καλά τα παιδιά από το vivalabicycletta! Ταξιδάκι με ποδήλατα! Η Βασιλική δεν μπόρεσε τελικά, ο Μητσάκος το ξέραμε ότι θα είχε δουλειά και πήραμε την απόφαση και φύγαμε οι δυο μας.

Οι δυσκολίες ήταν για πολλές φορές πολύ έντονες. Οι ανηφόρες προς το Πανόραμα και Χορτιάτη ήταν πολύ κουραστικές. Μας οδήγησαν σε πάρα πολλές στάσεις και πολύ σπρώξιμο με τα χέρια! Άλλες στιγμές ήταν απλά διασκεδαστικές. Η καταιγίδα που μας έπιασε στην Ολυμπιάδα ρίχνοντας και χαλάζι ήταν όλα τα λεφτά. Το διασκέδασα πλήρως! Πάντως όλεςαυτές οι δυσκολίες έκαναν όλα τα πράγματα στα ταξίδι να έχουν μεγαλύτερη αξία. Περνώντας σιγά-σιγά ένα-ένα τα χωριουδάκια, τρώγοντας, στο πρώτο φούρνο που βρίσκαμε, το πρωινό μας, βρίσκοντας ντουζιέρα για να κάνουμε ΜΠΑΝΙΟ!! Υπό άλλες συνθήκες δεν θα είχα εκτιμήσει τίποτε από όλα αυτά.

Δυστυχώς θα καταλήξω σε κλισέ ότι το ταξίδι είναι αυτό που αξίζει! Ελπίζω την άλλη φορά να είμαστε περισσότεροι. Να μην είμαι μόνος μου να νταντεύω τον Γιωργή που δεν αντέχει.(κρατιόμουν σε όλο το κείμενο να μην αναφέρω τίποτα αλλά τελευταία γραμμή λύγισα!! Συγνώμη Γιωργή!)

---

Ισορρόπησε!!!

Ο ξάδερφος μου ο Γιώργος είχε ποδήλατο δίχως βοηθητικές. Και τα πήγαινε μια χαρά. Και εγώ είχα σκάσει από τη ζήλια μου. Από τη μια φοβόμουν και από την άλλη ήθελα τόσο πολύ να βγάλω τις μικρές πλάγιες βοηθητικές ρόδες και να προσπαθήσω. Μου φαινόταν αδύνατο αλλά τελικά αποφάσισα να το κάνω. Ξεβίδωσα τις βοηθητικές, πήρα βαθιά ανάσα και ξεκίνησα τις προσπάθειες. Οι πρώτες ήταν αποτυχία. Τις περισσότερες προλάβαινα να βάλω κάτω στο έδαφος τα πόδια μου και να ισορροπήσω. Μερικές φορές όμως δεν πρόλαβα. Και μάτωσα χέρια και γόνατα. Αλλά ξανασηκώθηκα. Και ξαναπροσπάθησα. Και ξαναέπεσα. Μέχρι που κάποια στιγμή (ω! τι θαύμα!) το ποδήλατο ισορρόπησε! Δεν ισορρόπησε βέβαια το ποδήλατο αλλά εγώ πάνω στο ποδήλατο αλλά εμένα έτσι μου φαινόταν.

Και ποιος με προλάβαινε τώρα; Κανείς! Γυρνούσα όλο το χωριό, πάνω κάτω, από τη μια άκρη μέχρι την άλλη. Μόνος και μαζί με τους φίλους. Όλοι με τα ποδήλατα. Ο ένας δίπλα στον άλλον, καμάρι και περηφάνια για το ποδήλατό του ο καθένας. Για τα χρώματα του, τα λάστιχά του, το πόσο γρήγορα πάει. Το ποδήλατο, όχι τα πόδια.

Το καλοκαίρι στην κατασκήνωση είχε αγώνες ποδηλασίας. Βγήκα πρώτος από τα αγόρια της ηλικίας μου. Τα μυαλά μου πήραν αέρα μετά από αυτό. Όταν γύρισα στο χωριό είχα πάρει ήδη την απόφαση. Να διασχίσω τον «κεντρικό». Ο «κεντρικός» είναι ο δρόμος του που ενώνει το χωριό μου με το δίπλα χωριό. Είναι επίσης ο φόβος και ο τρόμος των γονιών. Λόγω των αμαξιών. Των αμαξιών που οι ίδιοι γονείς που φοβούνται αγοράζουν στο μέλλον στα παιδιά τους. Των αμαξιών που πάνε σαν τρελά πάνω σε αυτόν το δρόμο. Σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο. Και όμως τα κατάφερα και τον πέρασα τον κεντρικό. Και από τότε τον πέρασα και τον διέσχισα αμέτρητες φορές. Με προσοχή πάντα.

Και είμαι 20 χρόνια μετά κοιτάζοντας έναν άλλον «κεντρικό». Ονομάζεται Εγνατία και είναι πολύ μεγαλύτερος και πολύ πιο «ζωντανός» από το δικό μου παιδικό κεντρικό. Τα αμάξια πάνω σε αυτόν αναρίθμητα, πάνε σαν τρελά. Το συναίσθημα το ίδιο με τότε όμως. Ένας κόμπος και μια ανησυχία. Στα χέρια μου το καινούριο μου ποδήλατο. Το πρώτο μετά από 15 περίπου χρόνια. Ένα mountain-bike για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στη «φιλική» αυτή πόλη.

Τελικά ανεβαίνω το καβαλάω. Παίρνω βαθιά ανάσα και βάζω το πόδι στο πετάλι. Ξεκινώ. Αμάξι δεξιά, αμάξι αριστερά. Κορνάρει ο πίσω. Σταματάει όπου του βολέψει ο καθένας. Δε με βλέπει ο ταξιτζής. Βλέπω μια κυρία να με αγριοκοιτάζει. Μάλλον γιατί «καθυστέρησα» το λεωφορείο. Εγώ όμως είμαι χαρούμενος! Το ποδήλατο μου ξαναισορρόπησε!

Γράφει ο Μάλαμας

---

Η αίσθηση κάτι από Αλητόγατος

Περνάς ξυστά από τους καθρέφτες. Τα ΙΧ είτε έχουν πράσινο είτε κόκκινο αποτελούν ένα πραγματικό αργό μέσο. Απλά σου κόβουν ελάχιστη ταχύτητα όταν υπολογίζεις αν χωράς ανάμεσα στο μποτιλιαρισμένο και το παρκαρισμένο. Η αδρεναλίνη στα ύψη καθώς λίγο να ξεχαστείς θα χρειαστείς να μάθεις γρήγορα να πετάς. Ούτε Ζητάς δεν σε πιάνει έτσι. Στην μεσημεριανή μποτιλιαρισμένη Θεσσαλονίκη περνάς ανάμεσα από τους μουχλιασμένους οδηγούς σαν μια στιγμιαία λάμψη που ξαφνικά άστραψε μπροστά τους. Τα πόδια να καίνε, οι ανάσες γρήγορες.

Έτσι ήταν η σημερινή μου επιστροφή από το σπίτι. Πρώτη γιατί το κανονικό μου ποδήλατο είναι για ένα μικρό lifting. Έτσι δανείστηκα μιας φίλης μου θα τριγυρνάει στο Μιλάνο για τους επόμενους 6 μήνες. Η αλλαγή από ένα μονοτάχυτο city-bike με γυναικείο κόψιμο σε ένα κλασσικό mountain-bike δεν είναι και η πιο συνηθισμένη, έτσι για λίγο ένιωσα αλητόγατος. Ήθελα μετά από καιρό να δω το ποδήλατο από την άλλη του πλευρά και όχι απλά σαν ένα χαλαρό μέσω μεταφοράς. Μάλλον θα φταίνε οι κακές παρέες που είχα το Σάββατο.

Σάββατο 7/3/ . Πανελλαδική ημερίδα για το ποδήλατο στο Πολυτεχνείο στην Αθήνα. Εκεί παρουσιάστηκαν αρκετές ποδηλατικές δράσεις από όλη την Αττική αλλά και πανελλαδικά. Πάτρα, Ρέθυμνο, Δράμα, Σπάρτη, Θεσσαλονίκη ήμασταν εκεί και συζητήσαμε για το τι έχουμε κάνει μέχρι στιγμής και πως θα συντονιστούμε καλύτερα. Εκεί γνώρισα και από κοντά τους αλητόγατους.

Οι αλητόγατοι είναι μία ποδηλατική δράση της Αθήνας που διοργανώνει ποδηλατοβόλτες που έχουν σκοπό να βγάλουν όσο γίνεται περισσότερους ποδηλάτες στον δρόμο. Δεν λέω τίποτε άλλο. Τα λένε όλα τα βιντεάκια τους. Παιδιά να είστε καλά καλές βόλτες!

και θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν..

Περισσότερα στο http://alitogatoi.blogspot.com/

Μαθήματα Ελληνικής Οδηγικής Συμπεριφοράς

Είσαι στον δρόμο. Στον ελληνικό δρόμο. Τόσο τυχερός! Μπορείς να δεις πάρα πολύ όμορφα πράγματα. Στην Ελλάδα έχουμε άλλους κανόνες οδηγικής συμπεριφοράς. Το φανάρι για αρχή έχει 4 χρώματα. Είναι το πράσινο το οποίο με το που ανάψει οφείλεις να πατήσεις κόρνα για να ξεκινήσει ο μπροστινός ο οποίος κοιμάται!! Έχουμε το κόκκινο, στο οποίο απογοητευμένος που δεν πρόλαβες να περάσεις για να στηθείς στην επόμενη ουρά με αμάξια, πατάς φρένο και σταματάς. Υπάρχει το πορτοκαλί που σε ειδοποιεί ότι πρέπει να σταματήσεις γιατί θα γίνει κόκκινο σε ενάμισυ δευτερόλεπτο. Με το που το δεις επιταχύνεις τόσο πολύ ώστε να σπρώξεις και τον μπροστινό σου με τον προφυλαχτήρα. Τέλος έχουμε και το «βαθύ πορτοκαλί». Βαθύ πορτοκαλί είναι το χρώμα του σηματοδότη μετά από το πορτοκαλί(το απλό) για τα επόμενα 2 δευτερόλεπτα. Θυμίζει πολύ το χρώμα κόκκινο αλλά κάνετε μεγάλο λάθος!! Δεν είναι κόκκινο! Είναι βαθύ πορτοκαλί και το διαβεβαιώνω!!

Ένα από τα σημεία που απολαμβάνω στους δρόμους μας είναι οι διασταυρώσεις. Εκεί συμβαίνει το εξής εξαιρετικό περιστατικό. Ανάβει κόκκινο… εεεεε… βαθύ πορτοκαλί εννοώ… τα αμάξια συνεχίζουν να περνάνε. Αν παρατηρήσεις τα αμάξια τότε κολλάνε το ένα πίσω από το άλλο και σαν μικρά παιδάκια που κάνουν ζαβολιά και πάνε να περάσουν απαρατήρητα, προσπαθούν να περάσουν όσα περισσότερα μπορούν! Πάντα ο στόχος είναι η ούρα στο επόμενο φανάρι!

Το καλύτερο είναι όταν το φανάρι είναι πράσινο. Αλλά έχουμε ολόκληρο «θέμα» μπροστά μας. Τα έργα του μετρό δίνουν και παίρνουν και το μποτιλιάρισμα έχει γίνει ανεξέλεγκτο. Έχεις πράσινο όπως είπα και πριν. Μπορεί 2 μέτρα μπροστά σου να υπάρχουν σταματημένα αμάξια από την κίνηση μες την διασταύρωση αλλά… Ο ΣΤΟΧΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΡΑ ΤΟΥ ΜΠΡΟΣΤΙΝΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ!!! Πρέπει να πας! Είσαι αναγκασμένος! Πας και εσύ και κλείνεις τέλεια όλη την διασταύρωση. Αλλάζει το φανάρι σου και από πράσινο γίνεται πορτοκαλί, βαθύ πορτοκαλί, κόκκινο και τότε έρχονται οι χαλαρωτικοί ήχοι της πόλης! ΜΠΙΙΙΙΙΙΙΙΙΠΠ ΜΠΙΠ ΜΠΙΠ. Μέσα σε αυτή την κορυφαία στιγμή σίγουρα κάποιος θα θυμηθεί να ευχαριστήσει τον θεό και να εκφράσει την αγάπη του για τον συνάνθρωπο του! «Γ@@@ τον χριστό σου και την παναγία σου κ@@@@λη! Τι μου κάθεσαι μωρή μέσα στην μέση;;!! Αι σιχτίρ» Όμως τι να έκανες και εσύ; Να είχες πράσινο και να περίμενες; Τι είσαι κανένας ανώμαλος; Σαν αυτούς τους περίεργους τους ποδηλάτες!

Τέλος το άλλο πολύ ωραίο φαινόμενο είναι με τα αλάρμ. Θα σας πω μια ιστορία(γιατί μιλάω ΚΑΙ με παραβολές!!) Μια χοντρή κυρία μπαίνει στα goody’s.

-Τι θα παραγγείλετε;

-Ένα goody’s grill, μία πατάτες maxi, ένα club και ένα χωριάτικο.

-Goody’s ένα, club ένα, χωριάτικο ένα… Θα πιείτε τίποτα;

-Ναι. Μια Coca Cola light.

Καταλάβατε; Θα περιδρομιάσει η κυρία τον άμπακο ΑΛΛΑ μετά θα έρθει η εξιλέωση! Η κάθαρση! Θα πιει coca cola LIGHT! Όλα καλά τότε!

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τα αλάρμ. Κάνει ο καθένας την καφρίλα του και σου λέει «αφού έχω αφήσει αλάρμ..» Έχω δει σε δρόμο 2 λωρίδων (ένας πάει ένας έρχεται) που αμάξια πιάνουν ταχύτητες κοντά στα 80km/h με 100km/h να θέλει να παρκάρει μία γυναίκα. Ήθελε να πάει στο super market. Δεν βρήκε χώρο στο parking και στο χώρο τριγύρω και τι αποφάσισε; Το άφησε πάνω στην διαχωριστική διπλή γραμμή του δρόμου! Ναι! Μέσα στην μέση του δρόμου. Και φυσικά είχε αφήσει τα αλάρμ ανοιχτά! Ήρθε και μετά ο άλλος πατημένος και για το αποφύγει το έριξε σε ένα δέντρο. Τελοσπάντων για άλλο ξεκίνησα να γράφω και αλλού κατέληξα. Πάντως κάτι μάθαμε και σήμερα!

Ο ΣΤΟΧΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΡΑ ΤΟΥ ΜΠΡΟΣΤΙΝΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

Γράφει ο Παναγιώτης

---

!ΑΓΝΟΕΙΤΑΙ!

Χάθηκε το εικονιζόμενο ποδήλατο της φωτογραφίας στη περιοχή της Ροτόντας.

Σας παρακαλούμε όποιος το βρει να επικοινωνήσει αμέσως.

Έχει σκουρόχρωμο δέρμα χρώματος χακί και κάποιες ανταύγες ξανθιές και πορτοκαλί.

Τα χέρια του έχουν μια σπάνια ασθένεια και είναι αρκετά λευκά.

Φοράει μαύρα λάστιχα ανωμάλου δρόμου και μαύρες μανέτες.

Έχει ένα τραύμα στη θωρακική χώρα γι’ αυτό και είναι τυλιγμένος με μαύρο επίδεσμο.

Ακούει στο όνομα Dom από το freedom.

Τελευταία φορά εθεάθη ο Dom στη περιοχή της Ροτόντας να μάχεται να ξεφύγει απ’ τα πυκνοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα και τη συνεχή κίνηση στο δρόμο. Μάρτυρες , οι οποίοι έβγαλαν και την φωτογραφία, είπαν πώς δεν μπορούσε να ανέβει τα ψηλά πεζοδρόμια εξαιτίας του τραύματος του και έτσι αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί.Σκαρφάλωσε στη κολώνα που βλέπετε και αλυσοδέθηκε στη κορυφή της. Από όσο ξέρουμε η προσπάθεια του δεν είχε κάποιο αποτέλεσμα, αφού και άλλα ποδήλατα που διέσχισαν το συγκεκριμένο σημείο τις επόμενες μέρες δεν κατάφεραν να ανέβουν στο πεζοδρόμιο ούτε εκείνα. Το γεγονός δεν είχε την αντιμετώπιση που περίμενε ο Dom από τα ΜΜΕ και γι’ αυτό απογοητευμένος εξαφανίστηκε. Τελευταία πληροφορία του που έχουμε είναι από την διαμαρτυρία του στην κολώνα(photo). Παρακαλώ αν τον δείτε κάπου ενημερώστε αμέσως.

Υ.Γ. τη συμπαράστασή τους για το περιστατικό έδειξαν οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ με πανό που ανάρτησαν πάνω στη κολώνα και διάσημο ποδήλατο το οποίο αποφάσισε να μιμηθεί την πράξη του Dom. Έτσι κι αυτό αλυσιδοδέθηκε στον τοίχο γνωστής μπυραρίας της Θεσσαλονίκης.

Γράφει ο Σπύρος

---

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

Πριν από 2 χρόνια ήταν περίπου που σε μία συζήτηση με τον πατέρα μου αναφέρθηκε να πάρω ποδήλατο. Η συζήτηση είχε πάει κάπως έτσι:

-Ρε μπαμπά για να πηγαίνω κάθε μέρα στην σχολή τρώω 30 με 40 λεπτά με το λεωφορείο. (Προσπαθούσα να το φέρω γύρω γύρω…)

-Ναι…(ήξερε τι έκανα και περίμενε την επόμενη μου κίνηση)

-Όταν ήταν να πάρω τη μεταγραφή για Θεσσαλονίκη μας είχες τάξει (σ’ εμένα και την αδερφή μου) ότι θα μας έπαιρνες αμάξι..

-Μμμ…(Πλήρης αδιαφορία! Σχεδόν σαν να μην μίλαγα…)

-Ε κάθε μέρα χάνω πόση ώρα από το μάθημα με τα σκατολεωφορεία και με τα ταξί δίνω πόσα λεφτά.(Τελευταίο μου χαρτί επίκληση στο συναίσθημα με bonus τη σχολή).

-Μπορείς να πάρεις και ένα ποδήλατο..

Αυτό είπε και μου κατέστρεψε το ηθικό. Έτσι απλά. Με μία ειρωνεία. Είπε την ατάκα του και έφυγε. Εξαφανίστηκαν όλες μου οι ελπίδες για αμάξι. Πάνε όλα μου τα όνειρα.

Πέρασε καιρός και το θέμα ξεχάστηκε. Ήρθε το σπουδαίο καλοκαίρι του 2007 που το περίμενα πως και πως. Όλο το χειμώνα μάζευα τα λεφτά για να πάω Interrail. 23 μέρες. Βερολίνο- Κοπεγχάγη- Άμστερνταμ-Μια στάση στις Βρυξέλλες να αλλάξουμε τρένα και να δώσουμε 50€ έκαστος στους @#$%Βέλγους ελεγκτές για ένα λόγο που δε θέλω να θυμάμαι και τελική κατάληξη Παρίσι. 23 μέρες σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες δεν είναι και λίγο. Η επιρροή που σου ασκείται είναι τεράστια. Νοικιάσαμε ποδήλατα στο Βερολίνο. Τελείως αγύμναστος τα τελευταία 2 χρόνια λέω…άστα πάμε για αυτοκτονία. Γύρισα 2 φορές σχεδόν την πόλη την ίδια μέρα. Ακούραστα παρόλο που είχε ένα χαζόβροχο. «Πόσο τυχεροί είναι αυτοί οι βόρειοι που οι χώρες τους είναι επίπεδες» λέγαμε «Το ποδήλατο και βολεύει και είναι ξεκούραστο». Τότε πρέπει να έγινε η αρχή του κακού..

Άρχισα υποσυνείδητα να κάνω τέτοιες σκέψεις που σιγά σιγά με οδήγησαν να κάνω πραγματικότητα την ατάκα του πατέρα μου που όταν την άκουσα πρώτη φορά ήθελα -με πολλή αγάπη φυσικά- να του φέρω κάτι στο κεφάλι.(Μπαμπά είναι έκφραση αγάπης και εκτίμησης αυτή η κίνηση. Γίνεται ,σε πολλά χωριά στην Αφρική, ως ένδειξη σεβασμού). Άρχισαν ύπουλα ύπουλα να μου μπαίνουν ιδέες στο μυαλό τύπου: «Ε δεν είναι και μεγάλες οι αποστάσεις που κάνεις» και «σχεδόν επίπεδη είναι όλη η καθημερινή διαδρομή σου» και κάτι τέτοια. Προσπάθησα να ξεφύγω. Πραγματικά! Συμβουλεύτηκα ψυχολόγο.. Μου είπε δεν είναι και τόσο κακό να μετακινείσαι με ποδήλατο και με κοίταξε περίεργα. Κανείς δεν με καταλάβαινε!! Πήγα σε εκθέσεις αυτοκινήτων Super Tuning(αυτά με τα μπλέ λαμπάκια στους υαλοκαθαριστήρες που κάνουν γουν γουν όταν είναι στο φανάρι). Εκεί κάπως ήταν πιο καλή η αντιμετώπιση τους. «Ποιο ποδήλατο ρε δικέ μου; Αυτά είναι για τους φλώρους τους τουρίστες! Θα πάρεις ένα αμαξάκι θα του βάλεις του φορέσεις ζάντες αλουμινίου 19άρες μια φιλτροχοάνη τάδε –κάτι άλλα που δεν πολύκαταλάβαινα- θα βάλεις και 1 ηχείο όσο όλο το πορτμπαγκάζ και νερό θα τρέχουν τα γκομενάκια». Αυτό ήταν…αντί να χαρώ με αυτά που μου έλεγε μου φαίνονταν παράλογα. Είχε γίνει πλέον το κακό! Δεν υπήρχε επιστροφή.

Και ορίστε που έχω καταντήσει… 2 χρόνια μετά, να μετακινούμαι με ποδήλατο ένα χρόνο τώρα, να κάνω 8-10 λεπτά να πάω στη σχολή και να μην πληρώνω τίποτα! Και το χειρότερο είναι τώρα που θα διαβάσει το κείμενο αυτό ο πατέρας μου θα μου πει.. «Δεν στα ‘λεγα εγώ;».

Γράφει ο Παναγιώτης

---

Εδώ μπορεί ο καθένας μας να δημοσιεύει το δικό του άρθρο. Στείλτε μας τα δικά σας στο admin@podilates-thess.gr